Thursday, September 20, 2018

“जस्ट चिल् चिल् चिल् जस्ट चिल्...”

फाइँफुट्टीराज भाग २९

फाफुरा राम्ररी सुत्न नपाएको धेरै भएको थियो । यो कुरा त तपाईँलाई पनि थाहा हुनैपर्छ । रातभर उल्लुजस्तो ननिदाउने फाफुरालाई रत्नपार्कको पारिलो घाममा टोपीले मुख छोपेर लमतन्नासानको मुद्रामा योग साधना गरेपछिमात्र निन्द्रा लाग्छ । अनि निन्द्रामै उसलाई फाइँफुट्टी फुर्छ । नयाँ पाठकहरुलाई अचम्म लाग्नसक्छ तर यो देश नै निन्द्रामा चलिरहेको छ । यसलाई हाँक्नेहरु सबैले निन्द्रामै चलाइरहेका छन् । सपनामै बर्बराउँछन्, सपनाकै योजना बन्छन् र सपनामै पूरा हुन्छन् । हामी कसैलाई विपनासँग कुनै मतलबै छैन । हाम्रा लागि विपना भनेको थापा थरकी एउटी नायिका थिइन् । ती पनि पलायन भइसकिन् । अब हाम्रा लागि सबै कुरा सपनामात्रै हुन् । 
बल्लबल्ल सुर्जेनारान् उदाएको बेला मौकाको फाइदा उठाएर फाफुरा रत्नपार्कमा निदाएकोमात्र के थियो कानै छेउबाट भुँ.....गर्ने आवाज निकालेर केही उड्यो । आँखा खोलेर हेरेको त एउटा अरिंगाल उडेर कतै जाँदै रहेछ । फाफुरालाई त्यो अरिंगाल देख्नासाथ एउटा आइडिया आयो । उसलाई केही दिनदेखि एउटा समस्याले सताइरहेको थियो । अरिंगाल त्यसको अचूक औषधि हुन सक्थ्यो । पख्नुस्...पख्नुस्....साँझ टिन्चु पानी लगाउने बेला भुटेर खाने भन्ने हिंश्रक आइडिया आएको हो भने त्यसलाई आफ्नो मनमै राख्नुस् । फाफुरा शाकाहारी प्राणी हो । समस्या के भने हरेक बिहान उसको डेराको ढोकै अगाडि कुनै एक चेतनशील छिमेकीको कुकुर आउँछ र दीर्घशंका निवारण गरेर जान्छ । गुलेलीले हानौ भने पशुअधिकारकर्मीले छाड्ने छैनन् भन्ने उसलाई थाहा थियो । पेट्रोल छरे कुकुर आउँदैन रे भन्ने कसैले सुझाएका थिए । तर, हरेक रात भाउ बढेर महँगो भइरहेको पेट्रोल किनेर छर्ने औकात फाफुराको कहाँ हुनु ? कसैले अर्को साह्रै सजिलो उपाय सुझाएका थिए बाघको मुत ल्याएर ढोका अघि छरिदियो भने पनि कुकुर आउन छोड्छ रे ! यसमा पनि समस्या थियो । संसारभर बाघको संख्या घटेकोमा लियोनार्दो डि क्याप्रियोसमेत चिन्तित भइरहेको बेला फाफुरा कहाँ बाघ खोज्न जानू ? भेटिएछ नै भने पनि बाघ देखेर फाफुराले पहिले मुत्छ । बाघले किन मुत्नु ? कहाँबाट ल्याउनु बाघको मूत ? त्यही पीरले आधामासु भएको बेला फ्याट्ट अरिंगाल देखियो । 
अरिंगाल अलि पर पुगिसकेको थियो । फाफुराले हत्त न पत्त ठूलो स्वरमा उसलाई बोलायो, “अरिंगाल भाइ.....”
अरिंगाल भुँ... गर्दै फर्केर आयो । ऊ फाफुराको नजीकै घाँसमा बस्यो र सोध्यो, “भन, काममा हिँडेको अरिंगाललाई किन बोलाएको ?”
फाफुराले सतर्क आँखाले उसलाई हेर्दै नम्र स्वरमा भन्यो, “मैले पनि एउटा कामको लागि नै तिमीलाई सम्झेर बोलाएको हूँ अरिंगाल भाइ ।”
उसले अगाडिका दुई खुट्टा रगड्दै भन्यो, “कस्तो काम ?”
फाफुराले अरिंगाललाई आफ्नो समस्या सुनायो । अरिंगाल गम्भीर भएर सुनिरह्यो । अन्त्यमा उसले सोध्यो, “यसमा मैले के गर्न सक्छु र ?”
फाफुराले आफ्नो स्वरमा भोट माग्नेबेलाको नेताको जस्तै मिठास घोल्दै भन्यो, “दुईचार दिन बिहान बिहान आएर त्यो कुुकुरलाई च्वास्स च्वास्स चिलिदियौ भने त्यसपछि आउन छोड्ला कि भनेर तिम्रो सहयोग मागेको हो ।”
अरिंगाल फाफुराको कुरा सुनेर रिसायो । आँखा राताराता पारेर नाकबाट कलंकी एयरपोर्ट रेलको जस्तो धूँवा निकाल्दै ऊ बम्क्यो, “तिमीले हामीलाई के भन्ठान्या ए फाफुरा ? ‘अन्डरएस्टिमेट’ गर्ने पनि एउटा सीमा हुन्छ नि यार । के हामीलाई तिमीले कांग्रेस पार्टी भन्ठान्या जसको कुनै कामै छैन ? तिमी बञ्चरोले कागज काट्ने कुरा गर्दैछौ । हामी अरिंगाललाई के ठानेका छौ ? हामी फाफुरा हो र दिनभर रत्नपार्कमा सुतेर समय बिताउने ? हामीसँग यस्ता च्याँखे काम गरेर बस्ने फुर्सद छ ?”
फाफुराले उसलाई नम्र स्वरमा नै फकाउँदै भन्यो, “आवेशमा नआऊ न अरिंगाल भाइ । मैले त थाहा नपाएको कुरा सोधेको मात्र हो । संविधानले प्रश्न सोध्ने अधिकार दिएको छ । उत्तर दिने नदिने तिम्रो अधिकार हो ।”
अरिंगाल अलिकति मत्थर भयो । अनि उसले भन्यो, “ठीक भन्यौ । म उत्तर नदिन सक्छु । तर, एकजना ट्विटे भाइले हरेक दिन एउटै प्रश्न सोधिरहँदा पनि पर्यटन मन्त्रीज्यूले त्यसको उत्तर नदिएकोजस्तो होला भनेरमात्र म तिम्रो प्रश्नको सम्बोधन गर्दैछु । आजकल हामी महान् कार्यमा लागेका छौं । हामीलाई फुर्सद छैन ।”
फाफुराले आँट गरेर कुरा कोट्यायो, “महान् कार्य रे ? कस्तो महान् कार्य ? केही प्रकाश पारिदिन्छौ कि अरिंगाल भाइ ?”
अरिंगाल गजक्क फुल्यो र भन्यो, “यो देशको भविष्य आजकल हाम्रो काँधमा आइपुगेको छ । दुई तिहाइ बहुमतको सरकारलाई थेग्ने जिम्मेवारी हाम्रो चौडा काँधमा आएको छ । राष्ट्रले हामीबाट ठूलो अपेक्षा गरेको छ । भलै हामीलाई नागरिकता दिइँदैन तर हामी अरिंगालहरु पनि यो देशको जिम्मेवार नागरिक हौँं । स्थायित्व भएन भनेर हल्ला गर्ने अनि हुन लागेको स्थायित्वलाई धमिरा लगाउन खोज्ने राष्ट्रघाती तत्त्वलाई परास्त गर्न हाम्रो सहयोग मागिएको छ । अचानक हाम्रो दिन आएको छ ।”
फाफुराको मगजको स्टार्टर कमजोर भएर अघिदेखि धिपधिप गरिरहेको ट्युबलाइट अचानक झिलिक्क गरेर बल्यो । हो त नि, यो अरिंगाल त हर समस्याको अचूक औषधि पो हो । तर, हामी मूर्खले भने यति गुनकारी कीरोको महत्त्व आजसम्म बुझ्न सकेका रहेनछौँ । यति सानो र स्पष्ट कुरा पनि हाम्रा सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यूले त्यसको नाम नलिउन्जेल नेपालीहरुले भेउ पाएनन् । अरिंगाल भन्दै थियो, “यो गहन जिम्मेवारी पाउनासाथ मानिसहरुले बल्ल हाम्रो महत्त्व बुझेका छन् । विभिन्न अरु स्थानहरुबाट पनि हाम्रो दक्ष सेवाको माग हुनथालेको छ । मेडिकल माफिया, शैक्षिक माफिया, बालुवा सिन्डिकेट, यातनयात नेक्सस लगायतका अरु थुप्रै महान् र राष्ट्रवादी संगठनहरुले विरोधीहरुको चिलाई मार्नका लागि हामीसँग सम्पर्क गरिसकेका छन् । त्यसैले हामीले अच्छ्युँ, बच्छ्युँ र झुसे बारुलाहरुलाई पनि ‘आउट सोर्सिंङ’ गरिसकेको छौं । उनीहरु सबै पनि हाम्रो छातामुनि ऐक्यवद्धता देखाउन सहमत भइसकेका छन् । त्यसैले हामी चिल्ने जातलाई अहिले फुर्सद छैन । तिम्रो समस्याको समाधानका लागि झिंगा र भुसुनाहरुसँग सम्पर्क गरेर हेर । तिम्रो औकातका कीराहरु तिनै हुन् ।”
उसको कुरा सुनेर ट्वाँ परेको फाफुरा छोडेर अरिंगाल प्रसन्न मुद्रामा गीत गाउँदै उडेर गयो, “जस्ट चिल् चिल् चिल् जस्ट चिल्...”

Monday, September 17, 2018

मात्र चार घन्टा

नयाँ पत्रिकाबाट,  धाराबाहिक आख्यान 'हराएको मनिस'को भाग १०

सर्वेश्वरले ट्वाँ परेर आफ्नो अगाडि बसेर बुङबुङ चुरोटको धुँवा उडाइरहेको भीमकाय प्रहरीलाई हेर्‍यो, जसले भर्खर मात्र उससँग १० लाख युरोको माग गरेको थियो। हुन त सर्वेश्वरका लागि त्यो सुनेरै आत्तिनुपर्ने रकम त थिएन। तर, पनि लातभियाको स्टेट प्रहरीको एउटा जुनियर लेफ्टिनेन्टले उससँग ढुक्कै त्यत्रो रकम माग गर्नुचाहिँ अनौठो कुरा थियो। ऊ आफ्नो छोरा राजेशको ड्रग्ससँगको आबद्धताको कुरा सुनेर नराम्ररी हल्लिएको थियो।
तर, सर्वेश्वर एउटा चतुर व्यापारी पनि थियो। पश्चिम नेपालको दुर्गम पहाडबाट शून्यदेखि जिन्दगीसुरु गरेर भारत र रुस हुँदै लाटभिया पुगेर अर्बपति बन्ने क्रममा उसले कठिनभन्दा कठिन परिस्थितिको सामना गरेको थियो। त्यसैले भित्रभित्र जति नै हल्लिए पनि बाहिर नदेखाउन उसलाई जिन्दगीले सिकाइसकेको थियो। अहिले पनि ऊ त्यही कलाको दक्षतापूर्वक प्रदर्शन गर्दै थियो। रिङमा आफू कमजोर भएको छनक मात्र पायो भने पनि प्रतिद्वन्द्वी दोहोरो आत्मबल र गतिले आक्रमण गर्न थाल्छ भन्ने कुरा उसलाई राम्ररी थाहा थियो। उसले भन्यो, 
‘त्यो रकम भनेको सानो होइन अफिसर।’


Tuesday, September 11, 2018

दश लाख यूरो

हराएको मानिस (भाग ९)


कसैले बाहिरबाट ढोका ढक्ढकायो । सर्वेश्वरराज कोइराला र इन्सपेक्टर बिनोद खड्काको कुराकानी एकछिनको लागि रोकियो । बिनोदले ढोकातिर हेरेर ठूलो स्वरमा भन्यो,
‘कम इन ।’
अस्पतालको एकजना कर्मचारी भित्र छि¥यो । उसको हातमा एउटा ट्रे थियो । त्यसमा दुई कप कफी । उसले त्यो ल्याएर उनीहरुको बीचमा राखिदियो र भन्यो,
‘डाक्टर धितालले पठाइदिनुभएको । अनि तपाईंहरुलाई अरु केही चाहिन्छ भने त्यो पनि सोध्नु भन्नुभएको छ ।’
बिनोदले अलि कमै मात्र प्रयोग गर्ने आफ्नो नम्र स्वरमा भन्यो,
‘डाक्टर साहबलाई धन्यवाद भनिदिनू । हामलिाई केही चाहियो भने भनौंला । अहिलेलाई यो कफी काफी छ । धन्यवाद भाइ ।’
कर्मचारी गयो । कोठामा बाँकी दुबैजना केही नबोली कफीको चुस्की लगाउन थाले । हिमालयन बिन्जको अमेरिकानोले उनीहरुलाई अलि स्फूर्ति प्रदान ग¥यो । खड्का उठ्यो र खुट्टा तन्काउँदै झ्यालतिर गएर बाहिरको कोलाहल हेर्न थाल्यो । सर्वेश्वरले बसेकै ठाउँमा अलि लमतन्न परेर जीउ तन्क्यायो । खड्काले पछाडि नफर्कीकनै सोध्यो,
‘अनि के भयो ?’
सर्वेश्वर कहाँबाट सुरु गरुँ भनेर सोच्न थाल्यो । केही बेर मौन रहेर उसले भन्यो,
‘त्यसदिन म सम्भवतः जीवनमा पहिलो पटक आफ्नो छोरा कुन बेला घर आउँछ भनेर पर्खिरहेको थिएँ । रातको दुई बजिसकेको थियो । तर राजेशको अत्तोपत्तो थिएन । मैले आफ्ना स्टाफहरुसंग कुरा गरेर ऊ जहिले पनि ढीला आउँछ भन्ने थाहा पाइसकेको थिएँ । कहिले एक बजे, कहिले तीन बजे, कहिले बिहान हुनेबेला र कहिलेकहीं त ऊ दुइतीन दिन पनि घर आउँदैन भन्ने थाहा पाएर म आफूलाई आजसम्म कु–पिता भएकोमा धिक्कारिरहेको थिएँ ।’

ààà

Tuesday, September 4, 2018

बाइमिस्टेक र वैरागाटाइटिस

केही हप्तादेखि फाफुरी चुनाव जितेपछिको मेयरजसरी गायब भएकी हुँदा कतिपय पाठकहरुले उसको खोजीनीति गर्न थाल्नुभएछ । एक–दुईजनाले त फाफुरी नहुने हो भने फाइँफुट्टी नै नपढ्ने भनेर घुर्की पनि लगाउनुभयो । उहाँहरुलाई बिना फाफुरीको फाइँफुट्टी भनेको ‘पानी नहालेको सिंगल माल्ट ह्स्किी’जस्तै खल्लो भयो रे । अब कानमा तेल हालेर विज्ञ पाठकहरुको गुनासो नसुनेर यो देशको सरकारजस्तो थेत्तर भएर बस्न फाफुराको नैतिकताले कहाँ दिन्छ र? त्यसैले यसपटक फाफुरीको शानदार ‘रि–इन्ट्री’ भएको छ । तर त्यो भन्दा पहिले फाफुरी किन हराएकी थिई भन्ने कुरा पनि फाफुरा यहाँहरुलाई बताउन चाहन्छ । डलरखेतको जागिरका कारण तालुमा आलु फलेर ऊ विदेश भ्रमणमा गएकी थिई । 
यता देशमा उसको अनुपस्थितिमा एउटा अद्भूत र ऐतिहासिक कुरा भयो । बाइमिस्टेक 

मस्को–लातभिया– दुब्रोभ्निख

नयाँ पत्रिकामा मेरो धारावाहिक आख्यान 'हराएको मानिस'को भाग ८


क्रोएसियाको दुब्रोभ्निख विमानस्थलतिर त्यो जहाज उडिरहेको थियो। एक हजार माइलभन्दा बढीको यात्रा सकिसकेको विमान केहीबेरमै अवतरण हुँदै छ भनेर एकैछिनअघि उद्घोषण भएको थियो। बिजनेस क्लासको आरामदायी सिटमा बसेको त्यस मानिसले झ्यालबाट पुलुक्क बाहिर हे-यो। मेडिटेरानियन समुन्द्रको नीलो पानीको बीच–बीचमा विभिन्न आकारका सानासाना जमिनका हरिया टुक्रा तैरिरहेका जस्ता देखिन्थे। दायाँपट्टिको एउटा टुक्रा कुनै जनावरको आँ गरेको मुखजस्तो देखिन्थ्यो र बायाँपट्टिको एउटा सानो गोलाकार टुक्रालाई निल्न गइरहेको जस्तो लाग्थ्यो। हवाईजहाज तलतल ओर्लंदै थियो। जमिन ठुल्ठूलो हुँदै थियो।
यो दृश्य उसका लागि नौलो थिएन। पन्ध्र महिनाअघि पनि ऊ यहाँ आएको थियो। तर, त्यतिवेला दुब्रोभ्निखको सुन्दरता उसले देखेको थिएन। मानिसको मन प्रसन्न नरहे कुनै पनि कुरा सुन्दर लाग्दैन। मन प्रसन्न भए रौरव नर्क पनि इन्द्र–वाटिकासरह हुन्छ। यसपटक ऊ एक्लै छ, तर प्रसन्न छ। पहिलोपटक एक्लै थिएन, उसको छोरा र उसका केही अत्यन्त विश्वासपात्र मानिस पनि थिए। एकजना डाक्टर, दुईजना अंगरक्षक। तर, ऊ दुःखी थियो।

Monday, September 3, 2018

सक्किगोन्त (फाफुरा २६)

यो पालि पानी धेरै पर्‍यो । फाफुराको निन्द्रा पुगेको छैन । किनभने उसको आरामगृह रत्नपार्कका घाँसहरु सुक्नै पाउँदैनन् । बीचबीचमा कुनबेला घाम लाग्ला र टोपीले मुख छोपेर लमतन्न परौंला भनेर मौका कुर्नुपर्छ । केही दिन अघि त्यसै गरी पाएको अमूल्य समयमा फाफुरा निदाउन मात्र लागेको थियो, कसैले छेउमै बसेर ठूलो स्वरमा गीत गाउन थाल्यो ।
फाफुरा आलोचना सुनेको कम्निस्जस्तो आवेगमा आउनु कुनै नौलो कुरो भएन । उसले त्यो मानिसलाई हकार्‍यो,
‘ए भाइ । गीतै गाउने भए नेपाल आइडल वा भ्वाइस अफ नेपालमा जाऊ न । किन यहाँ बसेर कराइरहेको ? को हौ तिमी ?’
उसले अचम्म मान्दै सोध्यो,
‘तिमीले मलाई चिनेनौ ? म झिल्के हूँ ।’
‘को झिल्के ?’
उसले गर्वले छाति फुलाउँदै भन्यो,
‘यस्सै राम्रो, उस्सै राम्रो ।’
फाफुराले अचानक आफू सानो हुनेबेलादेखि सुनेको एउटा गीत झलक्क सम्झ्यो । उसले फेरि सोध्यो,
‘तिमी त्यही झिल्के नेपाली हौ ? यस्सै राम्रो उस्सै राम्रो ?’

दशैका डोबहरु

केही वर्ष अघि नेपाल साप्ताहिकको मेरो स्तम्भ बायाँ फन्कोमा प्रकाशित फेरि एकपटक दशैं आएर गयो।  तर यसपटक दशैंमा दुर्ग...