Saturday, May 26, 2018

फाफुरा र सूट

यो बिचरो फाइँफुट्टीराजलाई पनि के के भाउँतो आइलाग्छ के के । हुन न फाफुरा एउटा यस्तो दुर्लभ प्रजाति हो, जसलाई कुनै पनि प्रकारका भिडभाड, समारोह र पार्टीहरुमा जाने भनेपछि पहिले नै ज्वरो आउँछ । सम्झेर नै गन्ने हो भने ऊ त्यस्तो समारोहमा त्यति पटक पनि पुगेको छैन जतिपटक कामीरिता शेर्पा सगरमाथाको टुप्पोमा पुगिसके । पख्नुस्–पख्नुस्, झरीको लिँड जसरी फुलेको रहेछ यो फाफुरो भन्ने चाहिँ नसोच्नुहोला । त्यसको मूल कारण अर्कै छ ।  त्यो सुन्नुभयो भने आयल निगमको ट्याँकरबाट बीचबाटैमा पेट्रोल चुहिएजसरी तपार्इँहरुको घुँडाबाट पनि आँसु चुहिन्छ । तर, सँधै आफूले चाहे अनुसार कहाँ हुन्छ र जीवनमा ? त्यसैले कहिलेकहीँ प्रचण्डलाई एमालेमा नगई नहुने बाध्यात्मक अवस्था आइपरे जसरी फाफुरालाई पनि कुनै समारोहमा नगई नहुने हुन्छ । त्यस्तो बेलामा हाम्रा नेताज्यूहरु मनले नमानी नमानी भए पनि विदेश भ्रमणमा ‘गइदिएको’ जसरी फाफुरा पनि त्यस्तो समारोहको शोभा बढाउन वाध्य हुन्छ । देश र जनताको बृहत् हितका लागि आफ्नो अडानबाट पछि पनि हट्नुपर्छ भन्ने कुरा नेताज्यूहरुले नै सिकाउनुभएको हो । अघिल्लो साता उसलाई एउटा औपचारिक कार्यक्रमको शोभामात्र नभई शान्ति र सरस्वती समेत बढाउन जानुपर्ने भयो । 
कार्यक्रम आयोजकलाई भने एउटा समस्या परेछ । फाफुरालाई फोनमा उताबाट एउटी कोकलेकण्ठीले सोधिन्, “हजुरको कार्ड कहाँ पठाउने होला ?” मोदी भ्रमणको बेला सुरक्षाको नाममा नेपाली भूमिमा भारतीय सेना किन आउनु पर्ने भन्ने प्रश्नको उत्तर दिन वाम सरकारलाई जति गाह्रो भएको थियो पाफुरालाई पनि उसको निम्तो कार्ड कहाँ पठाउने भन्ने प्रश्नको उत्तर दिन त्यति नै कठिन थियो ।  
फाफुराजस्ता सुकुम्वासी डेरावालको वासको त ठेगान हुने भएन । कहिले कहाँ कुन गल्लीको कस्तो कुनामा गुँड लगाएर बसेको हुन्छ ऊ । महानगरपालिकाका टोलका धेरैजसो ठाउँमा त कुनै घर नम्बर पनि हुँदैन । जसले जहाँजहाँ मन लाग्यो नयाँ गल्ली खोलेर विरुप बनाएको यो सहर न पर्‍यो । यहाँको सहरीकरण पनि अरु सबै कुराजस्तै बिना कुनै योजना पशुपतिनाथको भरमा नै भएको छ । बिहान जाँदा बाटो नभएको ठाउँमा बेलुका आउँदा कुनै नयाँ मार्ग बनिसकेको हुन्छ । छ आठजना मिलेर बनाएका त्यस्ता ‘पतली गल्ली’हरुका सञ्जालले काठमाडौंलाई पूरै निलिसकेको छ । अनि त्यहाँको कुनै टाठोबाठो अथवा शुरवीरले आफ्नो बाबु बाजेको नाम वा थरबाट त्यो बाटोको नामाकरण पनि गरिदिएको हुन्छ । त्यसैले बरु ब्रह्माण्डमा मानिस बस्न लायक अर्को ग्रह चाँडै भेटिएला तर काठमाडाैंका गल्लीहरुमा बस्ने अनाम नागरिकहरुलाई ठेगानाको भरमा खोज्न सकिन्न । फाफुराको सबैभन्दा भरपर्दो ठेगाना त रत्नपार्क हो । तर, ठूलै ठाउँको गतिलै कार्यक्रमको निम्तो दिएर रत्नपार्कमा पठाउनू फाफुरा त्यहाँ टोपीले मुख छोपेर सुतिरहेको हुन्छ भनेर कुन मुखले भन्नू । निकै बेर सोचेर फाफुराले प्रविधिमैत्री र ‘हाइ टेक’ उत्तर दियो, “निम्तो कार्डको फोटो खिचेर भाइवरमा पठाइदिनुस् न हुन्न ?” किनभने फाफुरालाई थाहा छ आजकल बरु मिर्गौला नभएको जनता र गिदी नभएको नेता भेट्टाउन सम्भव छ तर भाइवर नभएको मानिस भेट्टाउन गाह्रो छ । अनि फाफुरा अलि परको कफी सप अगाडिको डिकमा गएर उभियो । दुईचार दिनअघि कसैले उसलाई त्यहाँ कफी खुवाएको थियो । त्यस्ता कफी सप र रेष्टुराँमा जानासाथ आजकल सबैभन्दा पहिले मागिने कुरा उसले पनि मागेको थियो । वाइफाइको पासवर्ड । मोराहरुले त्यो फेरिसकेका नहुन् भन्ने कामना गर्‍यो । धन्य त्यही रहेछ र तिनीहरु एउटा सत्पुरुषको श्राप खानबाट बचे । अनि उसको फोनले टुइँक्क गरेर भाइवरमा केही आएको जनाउ दियो । फाफुराले ‘जय सी जिन पिङ’  भन्दै त्यो खोल्यो । चाइनी चतुरेहरुले सस्तोमा सुविधासम्पन्न सामानहरु बनाइदिएका हुनाले नै फाफुराले भाइवर, दाइवर, फेसबुक र ट्रेसबुकजस्ता अनेक जिनिसको दुरुपयोग गर्न पाएको छ । कार्यक्रमको मिति र समय भोलिपल्टको थियो । अनि सुरु भयो फाफुराको मूल तनाव । अघि नै भनेको थिएँ नि, फाफुरा पार्टीहरुमा नजाने कारण अर्कै छ । 
फाफुरासँग सुटै छैन । 
आम नेपालीले जीवनमा एकपटक सुट सिलाउँछ । शहीद दिवसको दिन । अर्थात्, उसले वीरगति पाएको बेला । त्यो बेला उसको ससुरालीले पनि एउटा सुट हालिदिएछ भने त दुई जोर भइहाल्यो । अनि मानिसले आजन्म त्यही दुइटा सुटले सबै औपचारिक समारोह र पार्टीहरु भ्याइदिन्छ । फाफुराजस्ता आम नेपालीको लागि सुटको सिजन पनि हुँदैन र फेसन पनि हुँदैन । हामीले आफ्नो सजिलोका लागि केही नियमहरु बनाएका छौँ । मासुको तरकारी भए बासी मानिदैन । नगन्हाउन्जेल खान मिल्छ । सुन अपवित्र हुँदैन । चर्पीमा खसे पनि त्यसको पवित्रतामा आँच आउँदैन । नोट रच्छयानबाटै टिपे पनि चोखो नै हुन्छ । सम्पत्ति भ्रष्टाचारै गरेर जोडे पनि शुद्ध हुन्छ । त्यसैले जुनसुकै खालको कपडाले बनेको सुट भएपनि त्यसैलाई जाडो, गर्मी, बर्सात्, आँधी हुरी सबै मौसममा प्रयोग गरिन्छ । मोटाएको बेला लामो सास फेर्दा टाँकै उछिट्टिने अवस्थामा पनि र दुब्लाएको बेला भित्तामा किल्लामा झुण्ड्याएको जस्तो देखिने बेला पनि त्यही सुट निर्धक्कसँग लगाउने हो । 
त्यसैले भनिन्छ, फाफुराजस्तो आम नेपालीको जीवनमा जन्म, मृत्यु, ब्रतवन्ध र सुट एकपटकमात्र आउँछ । 
तर, यसमा पनि फाफुराले मार खायो । फाफुरीसँग अचानक भएको भेट, रातारात पलाएको प्रेम र तात्तातै गरेको बिहेका कारण न उसले आफैँ सुट बनाउन सक्यो न उसका ससुराले हालिदिए । दुबईमा बसेर व्यापार गरिरहेका फाफुरीका बाले जब आ˚्नी एक्ली छोरीले त्यसरी बिहे गरेको थाहा पाए फोन गरेर भनेका थिए, “कत्रो सपना थियो । त्यत्रा भ्रष्टाचारी, घुस्याहा, मानव तस्करलगायतका सम्पन्न मानिसका छोराहरु थिए । कोही नपाएर एउटा फटिचर लेखकसँग बिहे गरेर तैंले आफ्नो पुर्पुरो फुटाइस् । ठीकै छ । आजदेखि तँ मेरा लागि ‘फलानो’को तेत्तीस किलो सुन र म तेरा लगि काउँरेसको कुर्सी भयौँ । अब हामीले एकआर्काको माया मार्‍यौँ ।”
यस्तो विषम परिस्थितिमा फाफुरालाई त्यो औपचारिक कार्यक्रममा जानुपर्ने हुँदा कति तनाव भयो होला तपाईँ आफै विचार गर्नुहोस् । भोलिपल्टको लागि सुट सिलाउनु सम्भव थिएन । हुन त आजकल सबैथोक रेडिमेड पाइन्छ क्यारे । तर, त्यसको लागि फाफुरासँग बजेट थिएन । अब उपाय “एउटै बाँकी त छ बैनी.......परिवार नियोजन” भनेझैँ फाफुरा आफ्ना एक परिचित ड्राइ क्लिनरको पसलतिर हान्नियो । त्यत्रा मानिसले धुन ल्याएर छोडेको सुटहरुमध्ये एउटा न एउटा त कस्सो नमिल्ला उसलाई । त्यसै पनि सुट जस्तो र जसरी लगाए पनि फरक पर्दैन भन्ने स्थापित मान्यताको कुरा त माथि नै भैसक्यो । फाफुराले ती परिचित ड्राइ क्लिनरलाई आफ्नो समस्या बताउनुअघि अलिअलि भूमिका बाँध्नमात्र के सुरु गरेथ्यो, उसले कुरा काट्दै भन्यो,
“जे भन्नु हो, सिधासिधा भन फाफुरा । किन बेकारमा सन्दीप लामिछानेले क्रिकेटको बल घुमाएकोजस्तो कुरा घुमाइरहेका ?”
रेल बनाइदिन्छु भनेर झेल गरेर चुनाव जितेको नेताले तेलसमेत दिन नसकेपछि पनि अर्को चुनावमा भोट माग्न जाँदा पचाएको लाजको सिको गर्दै फाफुराले एक साँझको लागि एउटा सुटको भिक्षा माग्यो । ड्राइ क्लिनरले गम्भीर भएर भन्यो,
“हेर, अब तिमीले मागिसकेपछि मैले कसरी नाइँ भन्नू । तर, एउटा कुरा विचार गर । मेरा ग्राहकहरु पनि अलि भीआईपी नै छन् । तिमीले लगाएर गएको सुट जसको हो त्यो पनि त्यहाँ रहेछ र उसले आफ्नो सुट चिनेर पोल खुल्यो भने मेरो धन्दा चौपट हुन्छ । त्यसो भएछ भने म तिमीले यो यहाँबाट चोरेर लगेको होला भन्दिन्छु नि, यो सकार्छौ ।”
मजबुरीको नाम माधवकुमार । फाफुरा हुन्न भन्ने अवस्थामा कहाँ थियो र ? बल्लबल्ल उसलाई मिल्ने एउटा सुट फेला पर्‍यो । कोट ह्याङ्गरमा झुण्ड्याएको जस्तो देखिन्थ्यो । आफ्नो कम्मर पेटीमा दुइटा जति नयाँ प्वाल बनाएर टुइँके फर्किने गरी कसेपछि त्यो फुत्केर झर्दैन भन्ने फाफुरालाई विश्वास थियो । कुखुरा चोरले चल्ला च्यापेजसरी काखीमुनि सुटको झोला च्यापेर फाफुरा पल्याकपुलुक चारैतिर हेर्दै ड्राइ क्लिनरको पसलबाट डेरातिर लाग्यो । 
त्यसको भोलिपल्ट समारोहको गरिमा बढाउन जानेबेला फाफुरा पशुपतिनाथ गुहार्दै थियो,
“यो सुट जसको हो, त्यो चाहिँ त्यही समारोहमा नआओस् है भोले बाबा ।”

फाफुरीको स्कूटी

तपाईँहरू र्शीर्षक देखेर एक छिन रनभुल्ल पर्नुभो होला । हुन पनि हो, फाफुरा वा फाफुरीको स्कुटीसँगको नाता पर्नु भनेको त्यति नै सम्भाव्य हुनुपर्छ जति महाथीर मोहम्मदको महावीर पुनसँग नाता हुनसक्छ । यो कुरामा फाफुरा पनि सहमत छ । त्यसो भए बफ मम बनाउने मासु प्रशोधनशालामा कीरा सल्बलाएझैँ ऊ किन स्कुटीको कुरा गर्दैछ भनेर तपाईँहरुको मगजमा पनि प्रश्न सल्बलाउनु स्वस्थ्य प्रक्रिया नै हो । हुन पनि हो, एघार नम्बरको गाडीमा लखरलखर हिँड्ने फाफुराजस्ता सुकुम्वासीहरुले आफ्नो सवारी साधनको सपना त देख्न सक्छन् तर त्यो सपना भनेको काठमाडाैंमा रेल चल्ने सपनाजस्तै हुन्छ । देख्न मज्जा आउने तर साकार हुने कुनै ग्यारेन्टी नभएको । तैपनि यो संसारमा तपाईँ हामीले कल्पना नगरेको धेरै कुरा हुने गर्छन् । कुनबेला कसको तालुमा आलु फल्छ र कसको डन्डामा झन्डा हल्लिन्छ भन्ने कुरा कसैले भन्न सक्दैन । नपत्याए तपाईँहरु अहिले मन्त्री भएका दुईचार जनालाई सोध्नुस् त ! 
फाफुरीले जागीर खान थालेको कुरा त यहाँहरुलाई थाहा भैसकेको छ । अघिल्लो साता उसले अफिस जान आउन गाह्रो भयो भनेर एउटा स्कुटी किन्ने प्रस्ताव राखी । अब यो बरो फाफुराको अर्थतन्त्रको अवस्था कस्तो छ भन्ने त अहिलेसम्ममा तपाईँँहरूलाई पक्कै थाहा भइसकेको हुनुपर्छ । हो, यो देशको भन्दा खासै फरक छैन । केही दिनअघि बाटोमा हिँड्दा एउटा अचम्मको घटना भएको थियो । सडकमा आठ दस पाइला पर फाफुराले एउटा कागजको खोस्टो देख्यो । उसलाई कताकता त्यो खोस्टो परिचित र कतै पहिले पनि देखेजस्तो लागिरहेको थियो । तर, ठ्याक्कै कहिले र कहाँ देखेको भनेर चाहिँ फाफुराको सुपर मगजले समेत खुट्याउन सकिरहेको थिएन । ऊ मगजमा जोर लगाउँदै नजिकै पुग्दा पनि अहँ, केही सम्झन सकेन । आफ्नो स्मरणशक्ति किन यसरी चुनाव जितेपछिको नेताको जस्तो भयो होला भनेर ऊ हैरान भैरहेको थियो । त्यही बेल उताबाट एउटा भिखारी आइरहेको थियो । भिखारीको पनि आँखा त्यसमा प¥यो । उसले अचानक दंग पर्दै त्यो टिप्यो र प्रशन्न भएर चिच्यायो – “वाह भाइ, हजारको नोट भेटियो ।” फाफुराले त्यो हात्तीछाप कागजको टुक्रो नदेखेको निकै भैसकेको हुनाले देख्नासाथ सम्झन पनि नसकेको रहेछ । अब यो भन्दा बढी के भन्नू, तपाईँहरु आफै जानिफकार हुनुहुन्छ । 
त्यसैले फ्रुटी किन्नुअघि त पचासपटक सोच्नुपर्ने फाफुरालार्ई फाफुरीले स्कुटी किन्ने कुरा गर्दा कस्तो भयो होला तपाईँ आफैँ कल्पना गर्नुस् । सडक विभागले कोटेश्वर कलंकी रिंगरोड बनाए जसरी आरामसँग समयको कुनै पाबन्दी नहुने गरी स्कुटी किन्न भनेकी भए पनि एउटा कुरा । पटकौंपटकको खर्चालु चुनाव र संविधान सभाले किस्ताबन्दीमा संविधान लेखे जसरी बिस्तारै टायर, ट्युब, एकापट्टिको कभर, अर्कोपट्टिको कभर, सीट, ह्यान्डल र इन्जिन गर्दै पञ्चवर्षीय योजनामा स्कुटी जोड्ने भनेको भए पनि लौ क्या हो क्या हो । तर, यस्तो लामो समय र सुविधा त कि सरकारले पाउँछ कि उसले पत्याएको ठेकेदारले । जनताले हैन । जनता बबुरोले त समयमा कुनै पनि कर नतिरे नवीकरण फेल हुन्छ । बत्तीको बिल तिर्न ढिला भयो भने जरीवाना लाग्छ, उस्तै परे लाइन पनि काटिन्छ । अनि बरु भ्यासेक्टोमी गर्दा काटिएको नसा सजिलोसँग फेरि जोडिएला, बत्तीको काटिएको लाइन जोड्न त्योभन्दा गाह्रो हुन्छ । कुनै जरिवाना नलाग्ने, कुनै म्याद नहुने र कसैप्रति जिम्मेवार हुनु नपर्ने त सरकार र सरकारका अंगहरुमात्रै हुन् । रैतीहरुलाई त न हिजो कुनै सुविधा, न आज । 
त्यसैले फाफुराले उसलाई निरुत्साहित पार्नेबाहेक अरु बाटो देखेन । उसले फाफुरीको हात आफ्नो हातमा लिएर मायालु पाराले सुम्सुम्याउँदै भन्यो  “हेर प्यारी फाफुरी, तिमीले भन्यौ भने म आफ्नो कलेजो निकालेर तिम्रो अघि राखिदिन तयार छु । तर, मेरोअगाडि यो स्कुटी भन्ने कुराको नामै नलिऊ । काठमाडाैंको बाटो ‘मौतका कुवा‘ बराबर हो । यहाँ विशेष गरेर तिमीजस्ती सुन्दरीले स्कुटी चलाएको देख्यो भने उरन्ठेउला ठिटाहरु र माइक्रोलगायतका सार्वजनिक सवारीका चालकहरु चीलले परेवाको बच्चा देख्या जसरी लालायित हुन्छन् । अस्ति भर्खर मैले चिनेकै एक त्यस्तै युवतीलाई छ पाङ्ग्रे ट्रकले ठोक्देर अस्पतालै पुर्‍याइदियो । बल्लबल्ल ठीक भएकी छिन् । त्यसैले ९० प्रतिशत चालकलाई ट्राफिक नियम थाहा नभएको अनि १० प्रतिशतले थाहा पाएर पनि नटेर्ने यो सहरमा स्कुटी चलाउँछु भन्ने कुरा नगर ।”
फाफुराको करुणरसले भरिएको यो कुराको उसमा पटक्कै असर भएन । उसले सुरो अनुहार लगाएर भनी, “त्यस्तो लाछी कुरा गरेर पनि हुन्छ फाफु ? दशा लाग्यो भने त कसको के लाग्छ र ? तनहुँबाट रामचन्द्र पौडेल त चुनाव हार्न सक्छन् । अरु कुराको के भर छ र ? हेर, सार्वजनिक यातायातमा जागीर खान जाँदा तिम्री फाफुरीको कस्तो बिजोग हुन्छ । कस्ताकस्ता मान्छे ढेप्पिन आउँछन्, कहाँकहाँ हात पुर्‍याउँछन् । तिमी त्यो सहन सक्छौ ?”
यो ब्रम्हास्त्रले फाफुरा रन्थनियो । उसको पुरुषार्थमा ठाडै प्रहार भयो । बोल्ने बाटै रहेन । तर, घुमिफिरी कुरा आयो अर्थतन्त्रको । फाफुराले एकपटक फेरि प्रयास ग¥यो –
“स्कुटी किन्नेबाहेक अरु केही उपाय छैन र ?”
फाफुरीले पच्चीस वाटको चिम जसरी आँखा चम्काउँदै भनी – 
“छ, एउटा उपाय ।”
फाफुराले पनि पचास वाटको आँखा चम्काउँदै सोध्यो –
“के उपाय छ भन त ।”
यसपटक फाफुरीले सुतली बम नै प्रहार गरी –
“मोन्टी । अस्ति मलाई हडतालमा लिफ्ट दिने युवक । उसले मलाई लैजाने र ल्याउने गरिदिन्छ । हुन्छ ?”
त्यो बयालीस दन्ते सुकुलगुन्डोको नामै सुनेर फाफुराका शरीरभरका रौंहरु एकैपटक ठाडा भए । उसलाई यो कुरा कुनै हालतमा मान्य हुँदैन भन्ने बुझेरै फाफुराले त्यसो भनेकी हो भन्ने पनि उसले बुझ्यो । फाफुरी स्कुटी नभई नमान्ने भई भनेर थाहा पाएर उसले आत्मसमर्पण गर्दै भन्यो –
“ल भैगो, यसपटक पनि विवादमा तिम्रै जित भयो फाफुरी । तर ढेवाको बन्दोबस्त गर्न केही समय देऊ न त मलाई । तुरुन्तै आवश्यकता भएको, मेरै ब्लड ग्रुपको र मिर्गौला पनि म्याच गर्ने मानिस खोज्न केही नभए पनि महिना पन्ध्र दिन त लागिहाल्ला ।”
उसको यो कुरा सुनेर फाफुरीको हरिणका जस्ता आँखाहरुबाट झापाको पानी इन्द्रावती हुँदै मेलम्ची पुगेर काठमाडौंका धाराहबाट झरे जसरी तररररर गरेर आँसु बनेर बगे । उसले भनी –
“त्यस्तो नचाहिने कुरा नगर त फाफु । जाबो स्कुटी किन्नको लागि म तिम्रो मिर्गौला खर्च गरुँला ? यस्तो कुरा सोच्न पनि कसरी सक्या निर्मोही ?”
ऊ सलको फेरले आँसु पुछ्न थाली । फाफुरालाई पनि बेक्कारमा उसको मन दुख्ने कुरा गरेकोमा पछुतो भयो । फाफुरीले सुँक्कसुँक्क गर्दै रुन्चे स्वरमा भनी –
“तिम्रो मिर्गौला बेचेर म स्कुटी चढ्छु होला त ? भोलिपर्सी गाडी किन्न परेछ भने के गर्ने नि ?” 
फाफुरा उसको आफूप्रतिको यो अगाध स्नेह देखेर गद्गद् भयो । फाफुरीले भनी –
“नाथे स्कुटीको लागि मेरो अफिसले नै ऋण दिन्छु भनेको छ । चारवर्ष किस्ताबन्दीमा काट्ने गरी ।” 
यसरी युरोपियन युनियनले अरु जहाँजहाँ खुराफात गर्‍यो भनेर जसले गाली गरे पनि फाफुरा र फाफुरीलाई भने स्कुटर चढ्न सक्ने हैसियतका बुर्जुवा बनाइदिएकोमा जोइपोइ मिलेर उनीहरुको जयजयकार गरे । 
नभन्दै त्यसको केही दिनमै एउटा चमचम गर्ने स्कुटी उनीहरुको डेराको आँगनको शोभा बढाउन आइपुग्यो । शोरुमबाट डेरासम्म त्यसलाई कुदाएर ल्याउने गौरवशाली अवसर फाफुरालाई प्राप्त भयो । धन्य घरमालिककोे आँगनमा अर्को दुईचारवटा स्कुटी ठड्याउन मिल्ने ठाउँ थियो । त्यसैले उनले केही नभनी एकपटक त्यसलाई बक्रदृष्टि लगाएर हेरेमात्र । त्यस साँझ दरबारमार्ग तिर रोमान्टिक डेटमा जाने उनीहरुको योजना थियो । तर, वैशाखे झरीका कारण त्यसमा तुषारापात भयो । फाफुरा दम्पती आफ्नो नयाँ स्कुटीमा हिलो लगाउन चाहँदैनथे । त्यस रात दुवै निदाएनन् । दुईदुई घन्टामा कतै चोरले आएर लग्न त लगेन भनेर पालैपालो स्कुटीको चियो गरिरहे उनीहरुले । 
भोलिपल्ट फाफुरी अफिस जान तयार भई । अनि पो उसले झ्वाट्ट केही सम्झेझैँ गरेर महादेवलाई कुल्चने बेलाको कालीले जसरी जिब्रो निकाली । फाफुराले मायालु पाराले सोध्यो –
“के भयो फाफुरी ?”
रुँला जस्तो अनुहार लगाएर फाफुरीले भनी –
“स्कुटी किन्ने उत्साहमा एउटा कुरा त भुसुक्कै बिर्सिछु फाफु ।”
फाफुराले प्रश्नवाचक भावले उसलाई हेर्‍यो । फाफुरीले अँध्यारो मुख लगाएर भनी –
“मलाई त साइकलै चलाउन आउँदैन ।”

Tuesday, May 8, 2018

कठै यातनायात व्यवसायी

हाम्रो सरकारलाई पनि बेलाबेला खसखस लागिरहन्छ । त्यस्तो बेला उसलाई के गरौँ के गरौँ हुन्छ र त्यो चिलाइ मार्न उसले कहिले कता कहिले कता क्वारक्वार कन्याउन थाल्छ । अघिल्लो साता त्यस्तै कन्याउने क्रममा यो सरकारले फाफुराको बल्लबल्ल बसेको घर झन्डै उजाडिदिएको थियो । त्यो पनि हुँदो न खाँदोसँग 'बिचरा' यातनायात व्यवसायीहरूमाथि खनिएर । फाफुराको कुरा सुनेर तपैँहरूलाई अचम्म लाग्यो होला । यातनायात व्यवसायीको ठगीसँग फाफुराको दाम्पत्य जीवनको के मेल भनेर । तर मान्यवर, के पिलिओ र मष्क पुकलको बीचमा सम्बन्ध हुनसक्ने देशमा जेको जेसँग पनि सम्बन्ध हुनसक्छ । हुन त, यस्तो बगम्फुसे कुरा गर्दा यो देशमा बचेखुचेका औँलामा गन्न सकिने बुद्धिजीवीमध्ये एक फाफुरा पनि झापाको बंगाली बाघजस्तै लोपोन्मुख हुन थाल्यो कि भनेर तपाईँहरू चिन्तित हुनु स्वाभाविकै हो । तर सुर्ता नगर्नुस्, फाफुरा झापाली नभए पनि उसको सुपर मगज अझै पनि देशको ढुकुटीजस्तै भरिभराउ नै छ । तर्क वाचस्पतिको पनाति हो फाफुरा । भनिन्छ, बोलेका हरेक वाक्यको तीनवटा अर्थ लाग्ने गरी बोल्नसक्न्ने भएकाले उनको त्यो नाम रहन गएको थियो रे । त्यसैले फाफुराको कुराको पनि कमसेकम डेढ ओटा अर्थ त अवश्यै लाग्नुपर्छ भन्ने हामीलाई लाइराख' ।

Monday, May 7, 2018

हनिमून इन सिक्किम

अब भनौं भने फूईँ लडा'जस्तो होला तर अघिल्लो साता यो फाइँफुट्टीराजले विदेश भ्रमण गर्‍यो । त्यो पनि एक्लै हो र ?  फाफुरीको साथमा । तपाईँहरू सोच्दै हुनुहोला, जटायु सेवा निगमको महाप्रबन्धक बनेको बेला यो बज्या फाफुराले पनि देशको गौरवशाली परम्परामा इँटा थप्दै सरकारी पैसामा सपरिवार विदेश घुम्ने रहर पुर्‍यायो होला । त्यसो सोच्नु स्वाभाविक हो तर………
****

Thursday, April 26, 2018

आदेश मन्त्रीज्यूको

ढोकाको थाप्लोमा अग्राखको काठमाथि चमचम गर्ने पित्तलको पातोमा टिलिक्क टल्कने अक्षरमा लेखिएको थियो - 'फाइँफुट्टीराज - महाप्रबन्धक, नेपाल जटायु सेवा निगम' 
फाफुरा अचानक कसरी त्यत्रो पदमा पुग्यो भनेर तपैंहरूलाई विश्वास नलागेको भए एकपटक आफ्नो स्मरणशक्तिलाई ओभरटाइम काम गराएर सम्झनुस् त ! पछिल्ला दिनहरूमा यो मुलुकमा कस्ताकस्ता मानिसहरू हेर्दाहेर्दै कहाँकहाँ पुगेका छन् ? ल भैगो, ती त 'लाजनीति-लाजनीति' खेलेका मान्छेहरू थिए, च्याँखे दाउ लाग्यो, वरत्रपरत्र सुधारे, तैंले चाहिँ के ख्याँस्या थिइस् भनेर नसोध्नुस् । तेरो योग्यता के भनेर चोर औंला पनि नठढ्याउनुस् तपैंहरू । यो मुलुकमा आजकल को योग्यताले केही बनेको छ ? नालायकहरूको प्रगतिको गतिमा नेपालले सबै देशहरूलाई पछि पारिसकेको छ । ती सबको तुलनामा फाफुरो एउटा घाटामा चलिरहेको घिटघिट गरिरहेको विमान सेवा कम्पनीको जीएम हुनु कुन चैं ठूलो कुरो भयो र ? अब जीएमको अरू अर्थ के के लगाउन सक्नुहुन्छ भन्ने कुरो चैं यहाँहरूकै कल्पनाशीलताको लागि छोड्छ फाफुरा ।

Tuesday, April 17, 2018

डाँको डेरावालको

तपैंहरूलाई लाग्छ होला, पत्यारै नलाग्ने कुरा ओल्बाले मात्र गर्छन् । नसोचेको कुरा उनैले मात्र फेला पार्छन् । यो कुरामा फाइँफुट्टीराज पनि कम छैन । त्यस्तै अप्रत्याशित रूपमा फेला परेको एउटा बहुमूल्य कुराले केही दिनदेखि फाफुराको नाक फुलेर देशको शोधनान्तर घाटाभन्दा ठूलो भएको छ । यो सुन्दा तपैंहरूलाई लाग्यो होला फाफुरालाई ठूलै चिठ्ठा परेको होला र 'ह्वाट्सएप्' मार्फत त्यसको सन्देश पनि आइसकेको होला । भारतको कुनै बैंकमा अलिअलि सेवा शुल्क पठाएपछि त बजिया फाफुरा मालामाल हुने भयो । तपैंको मुखमा बियर र चिकन चिल्ली परोस् । त्यसो भइदिए त फाइँफुट्टी हाँक्ने विषय नपाएको बेला फाफुरा रत्नपार्क हैन, बेलायतको हाइड पार्कमा गएर टोपीले मुख छोपेर सुत्थ्यो । फाफुरा आशावादी छ । अरू सबैजसो नेपालीलाई परिसकेको त्यो लाखौं डलरको चिठ्ठा फाफुरालाई पनि कुनै दिन कसो नपर्ला र ? उसो भए 'त्यसरी चुम्रुक्चुम्रुक् परेर उफ्रन के भेटिस् त फाफुरो' भनेर सोध्नुहोला ।
फाफुरीले फाफुरी भेट्यो ।

Tuesday, April 10, 2018

१२ बूँदे फाफुरावली

फाफुरावलीका बाह्र बूँदाहरू
१.
घरबाट निस्कँदा हरेक मानिसले कम्तीमा तीन लिटर पानी खाएको हुनुपर्नेछ ता कि उसलाई बाटोमा लघुशंकाले अनिवार्य च्यापोस् । त्यसरी बाटोमा पिसाब फेर्ने हरेक जिम्मेवार नागरिकलाई ड्यूटीमा खटिएका नगरप्रहरीले खदा ओढाएर सम्मानित गर्नेछन् ।  अझ कुनै वहादुरले बिष्ट्याउनै सक्यो भने उसलाई प्रमाणपत्र पनि प्रदान गरिनेछ । बाटोमा कम्तीमा एकपटक दैनिक  रूपमा मूत्रत्याग गर्न नसक्ने वा लाज मान्नेलाई दुई सय रुपैयाँ जरिवाना गराइनेछ । गोजीमा नगद नभएको अवस्थामा कान समातेर दश पटक उठवस गराइनेछ ।
२.
करोड पर्ने गाडी वा लाखौं पर्ने भटभटेबाट मन लागेको बेला पछाडि नहेरी पिच्च थुक्न पाउने मौलिक अधिकार सुनिश्चित गरिनेछ । अगाडि गैरहेकोले कुनै पनि बेला, केही पनि गर्न सक्छ, सावधान रहनु पर्छ । अग्रगामीहरू मानिसहरूले पछाडि हेर्दैनन्, त्यो ऊनीहरूलाई शोभा दिँदैन भन्ने कुरा बुझ्नुपर्छ । यदि त्यो थुकका छिटा अरू कसैलाई पर्छ भने त्यो थुकिनेको दोष मानिनेछ । आगामी दिनहरूमा सावधान रहन चेतस्वरूप थुक छल्न नसक्नेलाई हरेक पटक थुकिंदा नगद पचास रूप्याँ जरिवाना गरिनेछ । पैदल यात्रुले पनि हरेक पाँच मिनेटको अन्तरालमा कम्तीमा एकपटक बाटोमा थुक्नै पर्नेछ । यस गौरवशाली कार्यका लागि प्रोत्साहन स्वरूप हरेक पटक थुके वापत मोरू शून्य दशमलव पाँच अर्थात् पचास पैसा प्रोत्साहन भत्ता प्रदान गरिनेछ । खकार्न सक्नेले एक रूपैँया पाउनेछ ।

फाफुरा र सूट

यो बिचरो फाइँफुट्टीराजलाई पनि के के भाउँतो आइलाग्छ के के । हुन न फाफुरा एउटा यस्तो दुर्लभ प्रजाति हो, जसलाई कुनै पनि प्रकारका भिडभाड, समार...