Thursday, April 26, 2018

आदेश मन्त्रीज्यूको

ढोकाको थाप्लोमा अग्राखको काठमाथि चमचम गर्ने पित्तलको पातोमा टिलिक्क टल्कने अक्षरमा लेखिएको थियो - 'फाइँफुट्टीराज - महाप्रबन्धक, नेपाल जटायु सेवा निगम' 
फाफुरा अचानक कसरी त्यत्रो पदमा पुग्यो भनेर तपैंहरूलाई विश्वास नलागेको भए एकपटक आफ्नो स्मरणशक्तिलाई ओभरटाइम काम गराएर सम्झनुस् त ! पछिल्ला दिनहरूमा यो मुलुकमा कस्ताकस्ता मानिसहरू हेर्दाहेर्दै कहाँकहाँ पुगेका छन् ? ल भैगो, ती त 'लाजनीति-लाजनीति' खेलेका मान्छेहरू थिए, च्याँखे दाउ लाग्यो, वरत्रपरत्र सुधारे, तैंले चाहिँ के ख्याँस्या थिइस् भनेर नसोध्नुस् । तेरो योग्यता के भनेर चोर औंला पनि नठढ्याउनुस् तपैंहरू । यो मुलुकमा आजकल को योग्यताले केही बनेको छ ? नालायकहरूको प्रगतिको गतिमा नेपालले सबै देशहरूलाई पछि पारिसकेको छ । ती सबको तुलनामा फाफुरो एउटा घाटामा चलिरहेको घिटघिट गरिरहेको विमान सेवा कम्पनीको जीएम हुनु कुन चैं ठूलो कुरो भयो र ? अब जीएमको अरू अर्थ के के लगाउन सक्नुहुन्छ भन्ने कुरो चैं यहाँहरूकै कल्पनाशीलताको लागि छोड्छ फाफुरा ।
जे होस्, फाफुरा जीएम बन्यो । फाफुरीले यसको जम्मै जस आफैँ लिई । उसले नाक फुलाउँदै भनी - "यो सब मेरै लच्छिनको कारण भएको हो देख्यौ ? मैले तिम्रो जिन्दगीमा आउनासाथ कीराबाट हीरा बनाइदिएँ तिमीलाई । हो कि येस्?" फाफुराले उसले दिएकी दुई विकल्पमध्ये एक उत्तर दियो । यसै पनि संसारमा कसले आफ्नी जोईको कुरा होइन भनेर ज्यान जोगाएको छ र ? उत्साहित हुँदै फाफुरीले उसलाई भनी - "अब खुरुक्क मलाई सल्लाहकारको पदमा नियुक्त गर ।"
जटायुसेवा निगममा त यस्तो पद नै छैन भन्ने कुरा उसले फाफुरीलाई बतायो । गोलागोला आँखा चम्काउँदै फाफुरीले भनी, "छैन भने सिर्जना गर । आफू ठाम्मा हुनासाथ श्रीमान्, श्रीमती, भाइ, भतिजा, सालो र ज्वाइँजन्य पदार्थहरूलाई भर्ना गर्ने यो देशको गौरवशाली परम्परा तिमीले तोड्न पाउँदैनौ फाफुरा ।" यो कुरामा पनि पर्तिकार गर्ने ठाउँ थिएन, त्यसैले फाफुराले घरै बसीबसी तलब खान पाउने एउटा पदमा फाफुरीको नियुक्ति गर्‌यो । हद से हद भए भोलि अख्तियारसख्तियार लाग्ला । त्यसो भए त झनै समाजमा प्रतिष्ठा बढ्ने न हो ।
फाफुरा जीएम हुनासाथ एउटा घाँडो आइलाग्यो । चीनबाट चीलगाडीहरू आएका रहेछन् । ती सबै थन्किएर बसेका थिए । कहिले चाइनिज पाइलट नभै हुन्न भनेर, कहिले टाढाबाट उडेर आएकोले जेट ल्याग भएर, कहिले काठमाडौंको प्रदूषणले उकुसमुकुस भएर ती राम्ररी सञ्चालनमा आएका रहेनछन् । नयाँ मन्त्रीज्यूले कडा आदेश जारी गरिदिए - "अरू कुरा थाहा छैन, सय दिनभित्र ती सबै सञ्चालनामा आउन् ।" अब परेन आपत ? सय दिनमा नै अनेक चटक गर्ने सुन्दर विद्या उसले कहाँ जानेको छ र ? 
यी मन्त्रीहरूलाई त के छ र मुखले भन्दिए भैहाल्यो । मानिसलाई नयाँ पदमा जानासाथ केही न केही क्रान्तिकारी काम गर्नुपर्छ भन्ने किन लाग्छ होला ? फाफुराका एक परिचित थिए पुलिसमा ठूला हाकिम । बढुवा भएर पोखरा सरूवा भएको बेला उनलाई पनि के गरम्केगरम् भयो । लौ खा त भनेर महेन्द्रपुलबाट पृथ्वीचोक जाने ६ लेनको बाटोलाई एकतर्फी बनाउने आदेश दिएका थिए । उनी हुन्जेल त्यो बाटो त्यस्तै रह्यो । उनी सरूवा भएपछि फेरि दुईतर्फी नै भयो । जति सनकपूर्ण आदेश, दियो त्यति धेरै गरिमा । नबुझ्ने सिनेमा वा जटिल र क्लिष्ट लेखाइलाई आर्ट भन्छन् नि, त्यस्तै हाम्रा हाकिम, नेता र मन्त्रीहरू पनि त्यस्ता आर्ट आदेश दिने गर्छन् । आफूले बुझेको वा नबुझेको कुरा भन्ने केही मतलब हुँदैन । त्यसैले त हरेक पार्टीले गफी उत्पादन गरेजसरी तराईमा गएर कफी उत्पादन गर्ने, नाम्चेमा आँप खेतीदेखि घरघरमा साँप खेती गर्नेसम्मका आर्ट आदेश दिन खप्पिस हुन्छन् । आदेशैले हुने भएदेखि अहिलेसम्म मेलम्चीको पानी आइसक्थ्यो, काठमाडौं धुलोमुक्त भैसक्थ्यो, मुगलिंग नारायणघाट, सीतापाइला-नौबीसे सुरुङमार्ग, बनिसक्थ्यो, भ्रष्टाचारमुक्त भैसक्थ्यो, स्याटेलाइटबाट बत्ती बिकिसक्थ्यो, अनि नेपाल स्विट्जरल्यान्ड सिंगापोर आदि उहिल्यै भैसक्थ्यो । 
तर, दोष उनीहरूको हैन, आफूले जितेमा खोला नभएको ठाउँमा पुल बनाउने, कपाल नभएको मानिसलाई काइँयो दिने, परिवार नियोजन गरिसकेकोलाई ढाल प्रदान गर्नेजस्ता वाचा गर्दा पनि पत्याएर लुतुलुतु भोट दिइरहने हामी नै हौँ क्यारे। के गर्नू ? ऋषिमुनिका सन्तान परेम्, मन सफा छ, जसले जे भने पनि पत्याइहाल्छौँ । मम र चाउमिनले अघायौँ होला भनेर मौका छोपेर बर्गर, सिज्लर र कटलेट बेच्न आउने व्यापारीहरूलाई पनि हामी नै दोकान खोल्न दिँदैनौ । अनि स्वाद फेरिएन भनेर पनि हामी नै कुर्लन्छौँ ।
जे होस् मन्त्रीज्यूको सय दिनभित्र  ६ वटा हवाइजहाज संचालनमा ल्याउने आदेश कसरी पूरा गरेर देखाउने भन्ने फाफुराको लागि गहन चिन्ताको विषय थियो । हुन त आदेश दिने भनेको एक औपचारिकता न हो, त्यो पालना हुन्छ वा गर्नुपर्छ भन्ने जरूरी छैन भन्ने फाफुरालाई थाहा नभएको कहाँ हो र ? तै पनि एकपटकलाई नहुने कुरा गरेर देखाएर सबैलाई जिल्लाराम बनाइदिऊँ न भन्ने उसको सोच थियो । वातानुकूलित कार्यालयको नरम कुर्सीमा उसका सातपुस्ता बसेका थिएनन्, त्यसैले त्यहाँ बसेर त उसको दिमागले काम गर्ने कुरै भएन । त्यसैले लखरलखर हिंड्दै फाफुरा रत्नपार्कतिर लाग्यो । 
एक माना बदाम र चारवटा सुन्तला खाएर ऊ टोपीले मुख छोपेर चौरमा लमतन्न परेर सुत्यो । जनप्रतिनिधिज्यूहरूलाई सदनको बैठकमा जस्तै उसलाई त्यहाँ पुग्नासाथ मस्त निन्द्रा लाग्यो । अरू बेला दुई घन्टाजति घ्वारघ्वार घुरेपछि अचानक मेलम्चीको पानी धारामा आएजसरी उसको दिमागमा आइडियाहरू ओभरफ्लो हुन थाल्थे । तर, यसपटक उसलाई केही फाइँफुट्टी फुरेन । साँझ डेरा पुग्दा उसको अनुहार चुनाव हारेको कांग्रेसीको जस्तो भएको थियो । त्यो देखेर फाफुरीले त्यसको कारण सोधी । फाफुराले आफ्नो समस्या बतायो । फाफुरीले नाक फुलाउँदै भनी - "मजस्ती सल्लाहकार हुँदाहुँदै यति नाथे कुरामा तिमी किन पीर गर्छौ फाफु ? भोलि बिहानसम्ममा म तिम्रो समस्या सुल्झाइदिन्छु । मन्त्रीज्यूले तिम्रो ढाड फुस्कने गरी धाप मारेर स्याब्बासी दिएनन् भने मलाई भन्नु ।" 
मन्त्रीज्यूले भन्दा पहिले आफैले झन्डै ढाड फुस्काइदिएर फाफुरीले नभन्दै भोलिपल्ट उसलाई गज्जबका आइडियाहरू सुझाइदिई । जुरुक्क उठेर फाफुरा जटायुसेवा निगमको कार्यालय तिर लम्क्यो । गर्नुपर्ने कुरा धेरै थिए । तर, फाफुरालाई विश्वास थियो, फाफुरीको सल्लाह अनुसार काम गर्ने हो भने चीनबाट आएका आधा दर्जन चीलगाडी सञ्चालन गर्न सय दिन हैन, एक महीना काफी हुन्छ । कार्यालय पुग्नासाथ उसले पनि सीतापाइला नौबिसे द्रूतमार्गमा यात्रा गरेजसरी द्रूत आदेशका झटारोहरू हिर्कायो । ६ वटा चिलगाडीलाई संचालनमा ल्याउने फाफुराको विलक्षण योजना सुनेर मातहतका कर्मचारीहरू नयाँ प्रधानमन्त्रीका योजना सुनेर उनका पार्टीका कार्यकर्ताहरू जसरी ट्वाँ परे ।  
१.
एयरपोर्टकै छेउमा खुलेको संग्रहालयको विस्तारमा टेवा पुग्ने गरी एउटा चीलगाडी लगेर राखिदिने । त्यसो भएपछि पाइलटको सिटमा बसेर सेल्फी खिच्नेहरूको अपार भीडलाई थाम्न अलिकति भए पनि सुबिस्ता हुने भयो । 
२. 
यो सहरमा प्रेम गर्ने त वातावरणै छैन । प्रेमी प्रेमिकाहरूका लागि प्रेमक्रीडास्थल बनाइदिन्छु भन्ने एकजना मनकारी सन्त नेपाली 'भाले नताइन' थिए । तिनलाई समेत सतीले सरापेको देशमा कसैले देखिसहेनन् र डाँडा कटाइदिए । बिचरा अहिले कतै दूरदराजमा लोखर्के गनेर बसिरहेका छन् । त्यसैले उनको सपनालाई अलिअलि भए पनि साकार बनाउने क्रममा नजीकै अर्को जग्गा खोजेर दुईटा चीलगाडीलाई क्याबिन रेष्टूराँ बनाइदिने जहाँ ढोकैमा लेखिनेछ, 'यहाँ प्रहरीलाई छापा मार्न निषेध गरिएको छ ।' युगल जोडीहरूका लागि त्यो अनौठो र सुरक्षित स्थान हुनेछ ।  
३.
हामी आजकल संस्कृति मास्न पल्केका छौं । त्यसैले हाम्रा मौलिक र गौरवशाली परम्पराहरु क्रमश: लोप हुँदै गएका छन् । त्यस्तै एक लोप भैसकेको परम्परालाई पुनर्जीवित गर्न चौथो चीलगाडी प्रयोग हुनेछ । सुकुल तथा गुन्द्रीजस्ता मौलिक आसनहरू ओच्छ्याएर त्यो चीलगाडीलाई भिडियो हल बनाइनेछ जहाँ नयाँ सिनेमाहरूका गैरकानूनी प्रदर्शन गरिनेछ । 
४.
विमानस्थल बाहिर सार्वजनिक शौचालयको सुविधा नभएकोमा पनि व्यापक जन गुनासो छ । त्यसलाई सम्बोधन गर्दै पाँचौं विमानलाई घुम्ती शौचालयमा परिणत गरिनेछ । यो भन्दा महँगो र राम्रो शौचालय सम्भवत: संसारमा अन्त कतै नहोला । अनि विश्वले चिन्नेछ नेपाल । 
५.
अहिले ताछ्ने क्रिया राष्ट्रिय गौरव र प्राथमिकताको विषय बनेको छ । तसर्थ यो क्रमलाई निरन्तरता दिँदै छैटौं चीलगाडीको दुवैतिरका पखेटा ताछेर एरपोर्टदेखि रत्नपार्कसम्म त्यसलाई 'सटल सर्विस'को रूपमा चलाइनेछ । त्यहाँ ट्याक्सी भाडामा लुट भयो र सार्वजनिक यातायात सहज भएन भन्नेहरूलाई पनि यसले राम्रो जवाफ दिनेछ । 
यसरी मन्त्रीज्यूको चीलगाडी अविलम्ब संचालनमा ल्याउने भन्ने आदेशको अक्षरश: पालना हुनेछ । उडाउने आदेश थिएन क्यारे त !

Tuesday, April 17, 2018

डाँको डेरावालको

तपैंहरूलाई लाग्छ होला, पत्यारै नलाग्ने कुरा ओल्बाले मात्र गर्छन् । नसोचेको कुरा उनैले मात्र फेला पार्छन् । यो कुरामा फाइँफुट्टीराज पनि कम छैन । त्यस्तै अप्रत्याशित रूपमा फेला परेको एउटा बहुमूल्य कुराले केही दिनदेखि फाफुराको नाक फुलेर देशको शोधनान्तर घाटाभन्दा ठूलो भएको छ । यो सुन्दा तपैंहरूलाई लाग्यो होला फाफुरालाई ठूलै चिठ्ठा परेको होला र 'ह्वाट्सएप्' मार्फत त्यसको सन्देश पनि आइसकेको होला । भारतको कुनै बैंकमा अलिअलि सेवा शुल्क पठाएपछि त बजिया फाफुरा मालामाल हुने भयो । तपैंको मुखमा बियर र चिकन चिल्ली परोस् । त्यसो भइदिए त फाइँफुट्टी हाँक्ने विषय नपाएको बेला फाफुरा रत्नपार्क हैन, बेलायतको हाइड पार्कमा गएर टोपीले मुख छोपेर सुत्थ्यो । फाफुरा आशावादी छ । अरू सबैजसो नेपालीलाई परिसकेको त्यो लाखौं डलरको चिठ्ठा फाफुरालाई पनि कुनै दिन कसो नपर्ला र ? उसो भए 'त्यसरी चुम्रुक्चुम्रुक् परेर उफ्रन के भेटिस् त फाफुरो' भनेर सोध्नुहोला ।
फाफुरीले फाफुरी भेट्यो ।

Tuesday, April 10, 2018

१२ बूँदे फाफुरावली

फाफुरावलीका बाह्र बूँदाहरू
१.
घरबाट निस्कँदा हरेक मानिसले कम्तीमा तीन लिटर पानी खाएको हुनुपर्नेछ ता कि उसलाई बाटोमा लघुशंकाले अनिवार्य च्यापोस् । त्यसरी बाटोमा पिसाब फेर्ने हरेक जिम्मेवार नागरिकलाई ड्यूटीमा खटिएका नगरप्रहरीले खदा ओढाएर सम्मानित गर्नेछन् ।  अझ कुनै वहादुरले बिष्ट्याउनै सक्यो भने उसलाई प्रमाणपत्र पनि प्रदान गरिनेछ । बाटोमा कम्तीमा एकपटक दैनिक  रूपमा मूत्रत्याग गर्न नसक्ने वा लाज मान्नेलाई दुई सय रुपैयाँ जरिवाना गराइनेछ । गोजीमा नगद नभएको अवस्थामा कान समातेर दश पटक उठवस गराइनेछ ।
२.
करोड पर्ने गाडी वा लाखौं पर्ने भटभटेबाट मन लागेको बेला पछाडि नहेरी पिच्च थुक्न पाउने मौलिक अधिकार सुनिश्चित गरिनेछ । अगाडि गैरहेकोले कुनै पनि बेला, केही पनि गर्न सक्छ, सावधान रहनु पर्छ । अग्रगामीहरू मानिसहरूले पछाडि हेर्दैनन्, त्यो ऊनीहरूलाई शोभा दिँदैन भन्ने कुरा बुझ्नुपर्छ । यदि त्यो थुकका छिटा अरू कसैलाई पर्छ भने त्यो थुकिनेको दोष मानिनेछ । आगामी दिनहरूमा सावधान रहन चेतस्वरूप थुक छल्न नसक्नेलाई हरेक पटक थुकिंदा नगद पचास रूप्याँ जरिवाना गरिनेछ । पैदल यात्रुले पनि हरेक पाँच मिनेटको अन्तरालमा कम्तीमा एकपटक बाटोमा थुक्नै पर्नेछ । यस गौरवशाली कार्यका लागि प्रोत्साहन स्वरूप हरेक पटक थुके वापत मोरू शून्य दशमलव पाँच अर्थात् पचास पैसा प्रोत्साहन भत्ता प्रदान गरिनेछ । खकार्न सक्नेले एक रूपैँया पाउनेछ ।

बाम कला


"बिन्ती लाग्ला, तपैंलाई पशुपतिनाथको कस्सम, आज त जसरी भए पनि मेरो उद्धार गरिदिनुस् है ?"
फाइँफुट्टीराज फोनमा पिलपिल गर्दै सकेजति मीठो र चाप्लूस स्वरमा यसरी बोल्यो, जसरी सरकारी कार्यालयमा आएको नयाँ हाकिमसंग कुनै पुरानो खरदार बोल्छ । त्यसमाथि नेपालीहरूको हर समस्याको रामवाण ओखति पशुपतिनाथको 'तडका' । अब त उताको प्राणी नपग्लिई सुख्खै छैन भन्ने कुरामा फाफुरालाई ओलीको बोलीमा नेपाली जनतालाई जति नै विश्वास थियो । तर, उसको सपनामा पानी खन्याउँदै त्यो नास्तिक, पापी र अधर्मी मानिसले भन्यो, "पशुपतिनाथ, दिलीपनाथ, विश्वनाथ, काशीनाथ, आलोकनाथ कसैको कस्सम दिए पनि म केही गर्न सक्दिनँ ।"

उसको त्यो क्रूर उत्तर सुनेर फाफुराका पहिले देखि नै रसाएका दुई आँखाबाट मेलम्चीको पानी भन्दा दुर्लभ आँशुका दुई थोपा तररर्र निस्किएर बगे । ती भुइँमा खसेर खेर जानु अघि फाफुराले हत्तनपत्त तिनलाई हत्केलामा थाप्यो र छेउको एउटा सानो शीशीमा सुरक्षित राख्यो जुन आधा जति भरिइसकेको थियो । फाफुराले पम्प व्यवसायीले पेट्रोलमा मट्टितेल मिसाए जसरी आफ्नो स्वरमा करूण रसको मात्रा मिसायो र त्यो मानिसलाई फकाउन थाल्यो,
"आज चार दिन भैसक्यो मैले यहाँलाई बिन्ती बिसाएको । मानवताको नाताले भए पनि त्यसो नभन्नुस् न ।"
"थाहा छ, तर मैले के गर्ने ? कसकसलाई मानवता देखाउनु म एकजनाले ? तै पनि तपैं पुरानो मुर्‍… मेरो मतलब 'कस्टमर' हो । दया त लाग्छ नि । त्यही भ'र हिजो एक डोज भए पनि कोटा सप्लाइ गरिदिन्छु भनेर आधा बाटोसम्म आएकै हूँ । तर तपैंको कर्मजस्तै तपैंको डेरातिर आउने बाटो पनि फोडेको रहेछ । अर्कोतिरबाट आउन ट्राफिक जाम हुन्छ, तीन घण्टा त्यसै खेर जान्छ । एक त त्यसै पनि 'माल' छैन आजकल, कस्तो सर्टेज छ ।"

Saturday, March 31, 2018

मिस्टर नोद लाल

"मिस्टर नोद लाल ?”
बल्लबल्ल घन्टी लागेर उताबाट कसैले फोन उठाएपछि फाइँफुट्टीराज यताबाट आफ्नो घोर अवरोहमा बोल्यो । उताबाट क्वाँ......स्वाँ.......किर्र.......फुँफुँ....फिस्फिस्...ट्याँ..प्याँ...को आवाज मात्रै आयो, अनि मौन ।
"हलो ।” फाफुरा यसपटक आवाज अलि ठूलो पार्दै मन्ध्रसप्तकमा बोल्यो । उताबाट कोही बोलेको हो कि जस्तो लाग्यो । तर, त्यो मानिसकै आवाज थियो वा कुनै जनावरको बोली भन्ने फाफुराले खुट्याउन सकेन । हाम्रो दूरसञ्चारको खास नाम झुरसञ्चार हुनुपर्ने हो । 
"हल्लो............” यसपटक हातेफोनमा बोल्ने आम नेपालीको गौरवशाली परम्पराको अनुसरण गर्दै त्यो यन्त्रको पिँधको भागलाई आफ्नो थुतुनोमै जोडेर फाफुरा तार सप्तकमा चिच्यायो । त्यो आवाजले रत्नपार्कको चौरमा अलि पर गुँडुल्किएर सुतिरहेको भुस्याहा कुकुरसमेत कुइँकुइँ गर्दै जुरुक्क उठ्यो, अनि सोझासाझा जनताको रकम लिएर सहकारीका सञ्चालक भागे जसरी कुलेलम ठोक्यो । बल्ल उताबाट बुझ्नसम्म सकिने आवाज आयो, “कसलाई खोज्या ?”
मोबाइलमा कुरा गर्नेबेला मानिस हाम्रो देशको सर्खार जस्तै धैर्यवान हुनसक्नु पर्छ । ठेकेदारलाई मुगलिङ-नारायणघाट सडक विस्तार कहिले सकिन्छ भनेर पटक-पटक सोधे जस्तो नगरी साध्य नै नलाग्ने । फाफुराले प्रश्न दोहोर्‍यायो - “मिस्टर नोद लाल ?”

Tuesday, March 20, 2018

के ख्याँसिस् फाफुरा ?

"तैंले आजसम्म जिन्दगीमा के ‘ख्याँसिस्’ फाफुरा ?"
केही दिनअघि पुराना मित्रहरुको भेलामा एकजना मानव तस्करले फाइँफुट्टीराजलाई ठाडो हाँक दिए । ती मित्रहरु, जो फाफुरासंगै जिन्दगीको दौड सुरु हुने रेखामा कुप्रिएका थिए कुनै बेला । कसैले सिठ्ठी फुकिदिएपछि सबै एकैपटक पुच्छरमा ढुङ्गा हालेर गोल्टिन ट्वाक बाँधेको कुकुर जसरी कुद्न थालेका थिए । कुद्ने क्रममा को कता छ भनेर हेर्ने होस पनि कसैलाई भएको थिएन । तर, यो आकस्मिक भेलामा ‘इगो’ जत्तिकै ठूलो भुँडी भएका एक दौडाहाले चार पेग रक्सी निलेपछि गरेको त्यस प्रश्नले फाफुरालाई तोरीको फूल देखाइदियो । वर्षौंदेखि फाइँफुट्टी हाँकेर वास्तवमै फाफुराले के ख्याँसेछ त ?  फाफुरा निकै गम्भीर भयो । हुन पनि हो, उसले त केही ख्याँसेकै रहेनछ । ख्याँस्नुको अर्थ शव्दकोषमा जेसुकै भए पनि हाम्रो व्यावहारिक संसारमा त्यसको अर्थ पृथक छ, बृहत् छ । यो देशमा ख्याँस्नुको परिभाषा अरू ठाउँको भन्दा नितान्त फरक छ ।

Tuesday, March 6, 2018

लूडो लडाकू, फाफुरा

फाइँफुट्टीराज लामो समयको अन्तरालपछि झुल्किँदा पाठकहरूले देखाएको सद्भाव देखेर भावुक भयो यतिसम्म कि, उसका दुवै घुँडाबाट धर्धरी आँसुका धारा बगे 'रेनवाटर हार्भेस्टिङभनेजस्तै 'टियर हार्भेस्टिङगर्न सकेको भए फाफुराको वर्ष दिनको पानीको समस्या समाधान हुन्थ्यो होला उसै फाइँफुट्टीराज, अब उसलाई कसले छुने ? उसको घिरौंलाजस्तो नाक फुलेर लौकामा परिणत भयो नाकका पोहराहरूको झन् के कुरा गर्नु, ती काठमाडाैंहेटौँडा सुरुङमार्गको प्रवेशद्वार जत्रा भए

आदेश मन्त्रीज्यूको

ढोकाको थाप्लोमा अग्राखको काठमाथि चमचम गर्ने पित्तलको पातोमा टिलिक्क टल्कने अक्षरमा लेखिएको थियो - 'फाइँफुट्टीराज - महाप्रबन्धक, नेपाल ...