Wednesday, January 7, 2015

यातनायात व्यवसाय

नेपाल साप्ताहिकको मेरो स्तम्भ बायाँ फन्को



नेपालमा सार्वजनिक यातायात भनेको यात्रुका लागि पीडा र व्यवसायीका लागि थोरै समयमा सजिलोसँग धेरै पैसा कमाउने धन्दा हो। खासमा भन्ने हो भने एकपटकको लगानी पुस्तौँसम्म जवानी भन्ने भनाइ यो व्यवसायका लागि ठ्याक्कै सुहाउँछ। किनभने, जस्तोसुकै अवस्थामा रहेको सवारीसाधनमा जतिसुकै यात्रुलाई  गुन्द्रुक खाँदेजसरी खाँदेर चलाउने छुट हुन्छ। सवारीसाधनको नियमित मर्मतसम्भार गर्नुपर्ने बाध्यता पनि यहाँ छैन। सबैभन्दा ठूलो कुरा त के हो भने बराजुले किनेको सवारीसाधन पनातिको पालासम्म चलाउन र नाफा खान पाइन्छ। चारवटा पांग्रा गुडेसम्म अरू कुनै कुराको तनाव लिनु पर्दैन। यी द्रव्यलालचीहरूको  लालसाका कारण दिनहुँजसो दुर्घटना भएर सयौँ मानिसको ज्यान गइरहेको छ। तर पनि लाचार भन्नुपर्ने तर हामीले झुक्केर सरकार भन्ने गरेको निकाय कानमा तेल हालेर, त्यसमाथि कपास कोचेर, त्यसमाथि हेडफोन लगाएर फुल भोल्युममा कुर्सीको भजन सुनेर बसिरहेको छ। आँखा पनि चिम्लेर। त्यसैले यात्रुका लागि  यातना हुने यो व्यवसायलाई वैज्ञानिक समीरमणि दीक्षितले बडो सुहाउँदो नाम दिएका छन्, यातनायात व्यवसाय।

एकै टेकमा तीन अन्तरा

कान्तिपुर कोसेलीमा प्रकाशित बम्बै, २०...... गति रोधक पुढे आहे सडकको किनारामा ट्राफिकको सूचना गाडिएको बोर्डमा मराठीमा लेखिएको थियो, ...