License to Kill

Don’t panic, the sky is not falling.

Though I am no James Bond, I was handed over the license to kill. Not that I wanted it. I was forced to accept it. I had no choice. It happened last week.

Read More

Alluring Addictions

There is one very interesting definition of cigarette. It says "Tobacco rolled pipe of a paper which has fire on one side and a fool on the other." Indeed, only a fool smokes. Before every smokers reading this plan to demonstrate against me, let me admit that I am one of them.  It is such a bad habit, is very addictive and very hard to quit. I have tried to give it up and have succeeded several times. Quitting smoking is so easy that a smoker does it frequently and keeps on doing so.

Read More

Never Say Sorry Again

Recently, I nearly proved the medical science to be wrong. It says a human body has two hundred and six pieces of bones. I was about to break that record by breaking few of mines into smaller pieces. Unfortunately it could not happen. I was on a motorcycle and completely on my side. Suddenly a four wheeler appeared like magic from around a corner, completely on wrong side. He seemed to have a turbo engine fixed. His speed was terrifying. It appeared that there was no way I could avoid the head to head crash. Still, I stood on the brakes and he mirrored my action. Miracle saved me. I was infuriated. If that person could impersonate Michael Schumacher on a busy road with heavy traffic, I could impersonate Mike Tyson out of rings. Suddenly the person grinned from one ear to other and uttered a magical five letter word, 

"Sorry"

Read More

गाँठाहरु

बायाँ फन्को १२२

कहिलेकहीं अचम्म लाग्छ, हामीलाई गाँठाहरु किन यति प्रिय लाग्छन् ? ध्यान दिएर गहिरिएर सोचौं त, हामी हरेक कुरालाई जटिल बनाउन खप्पीस भैसकेका छौं । हामीलाई कुनै पनि कुरा सजिलोसंग र स्पष्टसंग भयो भने अचम्म लाग्ने बेला भैसकेको छ । अचम्म मात्र पनि किन, विश्वास नै पनि लाग्दैन हामीलाई त्यस्ता कुराहरुमा । लौ त भनौं भने कुनै पनि कुरा वा काम सजिलो र सरल ढंगाबाट हुँदै नै हुँदैन हामीकहाँ । सानातिना देखि लिएर ठूल्ठूला कुरा र कामहरु सबै कठिनता र गाँठाहरुमा नजेलिइकन अघि बढ्दैनन् । त्यसैले त मिनेटमा हुने कामलाई घण्टा, घण्टामा हुने कामलाई दिन, दिनमा हुने कामलाई हप्ता, हप्तामा हुने कामलाई महीना, महीनामा हुने कामलाई वर्ष र वर्षमा हुने कामलाई दशकौं लगाउने र अधिकांश कुरा कहिले पनि नटुंगिने चबmवातमा हाल्न हामी अभ्यस्त भैसकेका छौं । मानौं हामीसंग सबै भन्दा सस्तो र धेरै भएको कुरा भनेको नै समय हो । 

बेलाबेला हामी आफूलाई जलश्रोतमा धनी राष्ट्र भनेर कुर्लने गर्छौं । तर, त्यो भन्दा धनी त हामी समयको कुरामा छौं । सानासाना, झीनामसीना कुराहरुमा नै खर्च गर्न हामीसंग कति धेरै वालछ्याल समय छ भन्ने कुराको सीमा नै छैन । विकास र प्रविधिको गतिसंग हिंड्न समयले पुगेन भनेर विश्वका सबै विकसित मुलुकहरु गुनासो गरिरहेका छन् । त्यो नाथे समय त हामी त्यसै हावामा उडाइरहेका छौं । यदि हाम्रो लागि बिना कुनै मोलको यो समय हामीले निर्यात गर्न सक्ने हो भने त्यसैबाट हामी धनी हुने थियौं, अरु केही गर्ने पर्दैनथ्यो ।  तर हामीलाई यो पनि थाहा छ। यदि त्यस्तो कुनै सम्भावना रह्यो भने समयलाई कसरी बटुल्ने, कसरी निर्यात गर्ने, कहाँ निर्यात गर्ने, त्यका लागि कसलाई जिम्मेवारी दिने, कस्तो समिति बनाउने, त्यसमा कुन राजनीतिक दलको हालीमुहाली हुने भन्ने कुरा निर्धारण गर्नका लागि नै पनि हामी निकै समय खर्च गर्नेछौं, निकै धेरै जटिल र फोउन गाह्रो हुने गाँठाहरु कस्ने छौं । ती गाँठाहरु खोल्न खोज्नेहरु तिनैको जटिलतामा यसरी जेल्लिन थाल्नेछन्, एउटा गाँठो खोल्दाखोल्दै अरु पाँच दशवटा गाँठाहरु बनिसकेको थाहा पनि पाउनेछैनन् । नाथे समयको के मोल छ र हामीलाई ?

सम्विधानसभाको ऐतिहासिक र गौरवशाली असफलतासम्म आइपुग्दा हामीले कति समय खेर फ्याल्यौं ? कति धेरै गाँठाहरु बनायौं भन्ने कुराको लेखाजोखा कसले गर्ने ? त्यसाबाट पनि हामीले कुनै कुरा सिक्न सकेनौं । अनि अर्को सम्विधानसभाको चुनावका नाममा हामीले थप अरु गाँठाहरु कस्यौं । गरीव राज्यको ढुकुटीबाट कुस्त रकम बालुवामा हाल्यौं । अनि हामी त्यहाँ गुलाफको बोट उम्रिन्छ, कोपिला लाग्छन्, गुलाफका फूलहरु फक्रन्छन् र मगमग वास्ना चल्छ भन्ने आश गरेर बसिरह्यौं । तर वालुवामा फल्ने त क्याक्टसै हो र क्याक्टस नै उम्रिरहेको देखिंदैछ । समानुपातिक तर्फको नामावली बुझाउनका लागि नै हाम्रा भाग्य विधाताहरुले पटक पटक म्याद थप गरिसकेका छन्, अझै थप्दैछन् र अझै धेरै गाँठाहरु कसिरहेका छन् । 

ए बाबा, आफूले नै पेश गरेकाहरुबाट भागमा यति परे भने योयो मान्छे, त्यति परे भने त्योत्यो मान्छेलाई पठाउने भन्ने कुराको पूर्व तयारी गरेर बस्न नसकिने कुरा के थियो ? सरल र सीधा हिसाबले काम गर्नका लागि तयार हुनेहरुका लागि यो हदसेहद एक दिनको गृहकार्य हो । यसैबाट के बुझिन्छ भने कोही पनि कुनै पनि कुराको पूर्वतयारी गरेर बसेका थिएनन् । जब सम्विधानसभामा जानेहरु सम्विधान बनाउन भन्दा पनि अरु धेरै गाँठामा जेलिएका कारणहरुले निर्देशित भएका छन् भने यस किसिमको अन्यौल हुनु अस्वाभाविक होइन । अब यिनले कुन मुखले हामीलाई भनेको समयमा सम्विधान बनाएर दिनेछन् भनेर आश्वस्त बनाउने ? हामीले केका आधारमा विश्वास गर्ने ? नखाउँ भने दिनभरिको सिकार, खाऊँ भने कान्छाबाको अनुहार भनेको जस्तै भएका छन् उनीहरु हाम्रा लागि ।

चुनावलाई बहिष्कार गर्नेहरुले आआफ्नै किसिमका जटिल गाँठाहरु कसे, चुनावमा गएर आफूले सोचेको जस्तो परिणाम नआएपछि तिनले फेरि अरु गाँठाहरु कसे । धाँदली भयो भने, छानवीन हुनुपर्छ भने, सम्विधान सभामा जान्न भने, जानका लागि शर्तहरु राखे, उच्च स्तरिय संयन्त्रको माग गरे र सम्भव असम्भव हरेक कुराको चाहना राखे । कति धेरै गाँठाहरु हेर्नुस् त । कुन गाँठोबाट सुरु गर्ने ? कतिवटा गाँठाहरुमा केन्द्रित हुने ? प्राथमिकतामा कुनकुन गाँठाहरु छन् ? यो सोच्दासोच्दै समय आफ्नै गतिमा अघि बढिरहन्छ, हामी अरु थप गाँठाहरुमा अल्झिरहन्छौं । हाम्रो केही समयको विगतले यही देखाएको छ, आउने केही समयसम्म पनि यस्तै गाँठाहरु थपिइरहनेछन् भन्ने देखिएको छ ।

गाँठाहरुले कहिले पनि भलो गर्दैनन् । त्यसैले हामीले आफूलाई गाँठाहरु प्रतिको आशक्तिबाट मुक्त गर्नु नै पर्दछ । किचकन्नीको मोहमा परेको मानिस दुब्लाउँदै र सुक्दै गएको किम्दन्ती जस्तै गाँठाहरुको आशक्तिमा परेको देश पनि खिइँदै जान्छ, सुक्दै जान्छ । त्यसैले बेला रहँदै यी गाँठाहरुबाट आफूलाई पन्छाउँदै जानका लागि सबैले सोच्ने बेला भैसकेको छ । नयाँ गाँठाहरु बन्न नदिऔं, अनि बनिसकेको गाँठाहरुलाई फुकाउन थालौं । केही समयको लागि मात्र भए पनि आआफ्ना हठ, अडान, इगो र लिंडेढिपीलाई पर पन्छाएर देशको लागि सोचौं । 

धरातल नै नरहे कहाँ अड्ने र आकाश नै नभए कहाँ उड्ने ? 

Read More

आफ्नै आङको डायनोसर

१२१ 

एउटा उखान छ नि, नाच्न जान्दैन आँगन टेढो । 

यसको सान्दर्भिकता जहिले जुन युगमा पनि त्यत्ति नै थियो र आज पनि छ । हामी मानिसहरुको एउटा अनौठो प्रवृत्ति हुन्छ, सकेसम्म आफ्नो जिम्मेवारीबाट पन्छिन मात्रै खोज्ने । कुनै कुरा राम्रो भयो भने त्यसको जस पाएसम्म आफूले लिने । बिग्रेका भत्केका कुराहरुको दोष जाति चाहिँ सकेसम्म आर्काको थाप्लोमा हालिदिने । कस्तो हाइसञ्चो हैन त ? यो कुरा व्यक्तिगत सम्बन्धदेखि लिएर सिंगो मुलुकलाई नै असर गर्ने कुराहरुमा पनि त्यत्तिकै लागू हुने गर्छ । सामान्यतया परिवारमा पनि कुरा गर्दा हामीले हेक्का गरेका छौं, सन्तानले कुनै राम्रो काम गरेको बेला बाबुआमाले भन्ने गर्छन्, “देखिस्, मेरो छोरा (छोरी) को काम ?” अनि त्यही सन्तानले कुनै नराम्रो काम गरेको बेला त्यो भनाई परिवर्तन भएर “हेर तेरो छोरा (छोरी)को कर्तूत ।” 

यो मानसिकता बडो अचम्मको हुन्छ । व्यक्तिगत सम्बन्धहरु बिग्रेका बेलामा आजसम्म तपाईंले कसैले मेरा यीयस्ता कमजोरीहरुका कारण यस्तो हुन गयो भनेर आत्मआलोचना गरेको विरलै मात्र देख्नुभएको होला । जहिले पनि बिगारका लागि अरुहरुका दोष मात्रै केलाउने गर्छन् मानिसहरु हैन र ? प्रेमीप्रेमिका, लोग्नेस्वास्नी, अभिभावक र सन्तान,  दाजुभाई, दिदीबहिनी, देउरानी जेठानी, देवर भाउजु वा साथीसाथी जो सुकै हुन् । हरेकसंग बिग्रेका कुराहरुका कारण प्रशस्तै हुन्छन् र ती अधिकांश अरुकै हुन्छन् । हरेक मानिसलाई आफू महान लाग्छ, असल लाग्छ । आफूले प्राप्त गर्न नसकेका उपलव्धिहरुका लागि अरु कोही पाएन भने कर्म, भाग्य, दशा र भगवानलाई समेत दोष लगाएर पन्छिन्छ मानिस । 

उसलाई यो पनि थाहा छ, आफैले आफैलाई कहिले पनि ढाँट्न सकिन्न । तै पनि त्यो असम्भव कुरा गर्ने एकोहोरो लिंडेढिपी मानिसले छोड्दैन । ऊ अरुलाई छलेको भ्रममा आफैलाई छलेर बाँचिरहन्छ । त्यसैमा मानिस खुसी पनि रहन्छ, रमाउँछ पनि । तर जति रमाए पनि भ्रमले उसलाई अन्ततोगत्वा त हानि नै गरिरहेको हुन्छ । उसका उन्नति र प्रगतिका बाटाहरु बन्द गरिरहेको हुन्छ । जबसम्म मानिसले आफ्नो आङको भैंसी नदेखेर अरुहरुको आङका जुम्राहरु खोजिरहन्छ, ऊ कहिले पनि उँभो लाग्दैन । अझ आजकलका मानिसहरु त आफ्नो आङको डायनोसर नदेखेर अरुहरुका आङको व्याक्टेरिया देखिरहेको हुन्छ । अनि उसलाई लाग्छ आफ्नो दृष्टि कति तीक्ष्ण छ ।

हाम्रो जीवनका हरेक पक्षहरुमा, हरेक ठाउँमा यही मान्यताले काम गर्छ । कार्यालयमा पस्रा गर्न नसकिएका कामहरु, समयमा बनाउन नसकिएका निर्णयहरु, सही समयमा बनाउन नसकिएका नीति नियमहरु, बेलामा पूरा गर्न नसकिएका योजना र निर्माणहरु सबैका लागि सम्बन्धित मानिस कहिले पनि जिम्मेवारीवोध गर्दैन । सरकारमा बसेकाले प्रतिपक्षीका दोषहरु देख्छन्, प्रतिपक्षीहरु सरकारको नालायकी केलाउँछन् । पछिल्ला केही वर्षहरुलाई केलाएर हेर्नुस् त, यो प्रवृत्तिका बग्रेल्ती उदाहरणहरु सुरसाको मुख जसरी आँ... गरेर हाम्रो सामु पसारएिका छन् । सँिवधान किन बनेन ? राजनैतिक स्थिरता किन हुन सकेन ? निर्माणका कामहरु किन अलमलमा परे ? भ्रष्टाचार किन नियन्त्रण हुन सकेन ? शान्तिसुरक्षा किन झन्झन् बिग्रेर गयो ? जो कसैलाई पनि यो प्रश्न गर्नुस्, उनीहरुसंग त्यसका लागि दोष लगाउनका लागि अरु मासनसहरु हुन्छन्, अरु कुराहरु हुन्छन् । तर जिम्मेवारीवहन भनेको कुन चराको नाम हो भन्ने हामीलाई थाहा छैन, कहिले पनि भएन । सानातिना देखि लिएर ठूला कुराहरुसम्ममा यही देखिन्छ । 

बाटोमा थुक्न हुन्न भन्ने कसलाई थाहा छैन ? घरको फोहोर सडकमा मिल्काउन हुन्न भन्ने कसले बुझेको छैन ? सवारीचाप भएको बेला गलत लेनबाट छिनै हुन्न, हर्न बजाउन हुन्न भन्ने कसलाई थाहा छैन ? बिसौनीमा बाहेक अन्त यात्रुवाहक गाडीहरु रोक्ने, चढाउने वा ओराल्ने गर्न हुन्न भन्ने कसले बुझेको छैन ? तर पनि विरामी बोकेको एम्बुलेन्सलाई समेत पेलेर वा रोकेर आफू अघि बढ्न थालेका छौं हाजकल हामी । हामीले यो क्रममा एउटा असाध्यै साधारण कुरा बिर्सिसेकेका छौं । एउटा एकदमै सजिलो कुरा गर्न छाडेका छौं । त्यो हो, आत्ममूल्याङ्कन ।

सोचेर हेर्नुस् त, आफूले आफैलाई नियाल्न जति सजिलो अरु केही छ त ? छैन, किनभने आफैले आफूलाई जति नजीकबाट अरु कसैलाई वा अरु कसैले चिन्न सक्दैन । मानिसले आफ्नो कमी कमजोरी केलाएन भने ऊ कहिले पनि परिष्कृत हुन सक्दैन । बामे सर्न सिकेपछि हिंड्न खोज्दा लड्ने बालकले आफू लड्नु अरुका कारणले हो भन्ने सोच्न थाल्यो भने ऊ कहिले पनि हिंड्न सक्दैन । जाँचमा फेल हुने बिद्यार्थीले त्यो गुरुको षडयन्त्र हो भन्ने ठान्यो भने यसले कहिले पनि विद्या आर्जन गर्न सक्दैन । कुनै टोलीले खेल हार्नुको कारण रेफ्रीको दोष हो भन्ने सोच्यो भने त्यसले कहिले पनि जित्न सक्दैन । चुनावमा हार्ने दलले त्यो हारको कारण देख्नै नचाहने हो र अरुका कारण मात्र आफू हारेको हो भन्ने ठान्यो भने त्यसले फेरि कहिले पनि जित्न सक्दैन । कमी नभएका मानिस, वर्ग, समुदाय, वाद, चिन्तन केही पनि हुँदैन । त्यसलाई ठम्याउनै सकिएन भने हटाउने कुरा नै आँउदैन । 

त्यसैले हामी सबैले आफ्नो उत्तरदायित्व के हो भन्ने कुरा बुझ्नु आवश्यक छ । त्यसो भयो भने मात्र हामी आत्ममूल्याँकन गर्न सक्छौं,  जिम्मेवारी वोध गर्न सक्छौं अनि भूलसुधार गर्न सक्छौं । तर हैन, हरेक हुन नसकेका कुराहरु अरुलाई मात्रै दोष थोपर्ने, वास्तविकताबाट सके जति पर मात्र भाग्ने प्रवृत्ति आफू भित्र पाल्यौं भने, त्यसले हामीलाई नै हानि गर्छ, अरुलाई हैन ।

Read More

विश्वकप - हामी आउँदैछौं

बायाँ फन्को १२० 

अन्ततः हामी समस्त नेपालीको साझा सपना साकार भएरै छाड्यो । नेपालले ट्वेण्टीट्वेण्टी क्रिकेटको विश्व कप खेल्ने नै भयो । यो एउटा यस्तो सपना थियो, जसमा कुनै शर्त र सम्झौता थिएनन् । जसमा कुनै जाति, वर्ग, समुदाय, वाद वा कुनै पनि पूर्वाग्रहको अंश पनि थिएन । समस्त नेपालीले उकमुष्ट, एकसाथ र एक मनले देखेको सपना र गरेको प्रार्थना थियो । हाम्रो क्रिकेट खेलाडीहरुले त्यो पूरा गरिदिएर हामी माथि तिरिनसक्नुको रिन र बिर्सिनसक्नुको गुन लगाइदिएका छन् । तुलनात्मक रुपमा हामीभन्दा निकै सम्पन्न र सक्षम राष्ट्रहरुले प्राप्त गर्न नसकेको यो उपलव्धि सजिलोसंग कहाँ प्राप्त भएको हो र ? त्यसका लागि हामी मैदानमा उत्रेर विजयी भएका हाम्रा खेलाडीहरु प्रति नतमस्तक हुनु पर्छ, भएका पनि छौं ।

अचानक सबै क्रिकेटको कुरा गर्न थाले । साराका सारा कुराहरु मानौं क्रिकेटसंग जोडिन थाले । यसका क्रममा केही उल्लू कुराहरु समेत भए । एउटा टेलिभिजन च्यानलले त मूर्खताको सीमा पनि नाघ्यो । उसका अनुसार नेपाल केही समय देखि कीर्तिमानहरु कायम गर्न थालेको छ रे । भर्खर सम्विधान सभाको दोश्रो चुनाव सम्पन्न भएर एउटा कीर्तमान बनेको हो रे । किनभने संसारमा एउटा सम्विधान सभा असफल भएर लगत्तै अर्को चुनाव भएको सम्भभवत यो पहिलो रेकर्ड हो रे । त्यससंगै विश्वकप क्रिकेटमा छानिएर मुलुकले अर्को कीर्तिमान कायम गरेको छ रे । कसरी त्यो लज्जास्पद असफलता र यो गौरवमय सफलता एकआर्कासंग सम्बद्ध भएर समाचार बन्न सक्यो भन्ने कुरा मैले चाहिँ बुझ्न सकिनं । 

लामो समय देखि राजनीतिक अन्यौल र अस्थिरताका कारण देश ओरालो लागेको टुलुटुलु हेरिरहेका आम्रा आँखाहरुमा एउटा ठूलो उपलव्धिको चमक आएको छ । हाम्रा वरिपरिका हरेक कुराहरुमा अवन्नति बाहेक केही देखिएको थिएन । देश चलाउँछु भन्नेहरु सबै आआफ्नो स्वार्थ र आआफ्नै फलिफापका लागि मात्र केन्द्रित भएका कारण जनताले चाहेका कुराहरु सम्भाव्यताको घेराभन्दा क्रमशः परपर हुँदै गएका थिए । सम्विधान निर्माणका लागि खन्याइएको विपुल धनराशि वालुवामा खन्याएको पानी सरह भएको थियो । अझ यसमा समय र सपनाको पनि हिसाब गर्ने हो भने त त्यसको कुनै लेखाजोखा नै गर्न सकिन्न । हामीले खेर फालेको समयको मोला कति हो ? हाम्रा सपनाका भाउ लगाउन सक्छ कसैले ? पछिल्लो लामो समय देखि हामी भित्रैबाट प्रसन्न हुन पाएका थिएनौं । हाम्रो त्यो अभावलाई पूरा गरिदिएको छ क्रिकेटको यस उपलव्धिले । नकारात्मक कुराका लागि मात्रै अन्तर्राष्ट्रिय समाचारमा स्थान पाइरहेका हामीलाई अचानक सुखद कारणका लागि चर्चित बनाएको छ नेपालको विश्वकपको छनौटले । 

गम्भीर रुपमा सरकारी निकायहरु नलाग्दानलाग्दै, सीमित श्रोत र साधनहरुका तगारोहरु पन्छाउँदै, आवश्यक भौतिक पूर्वाधाहरु नहुँदानहुँदै पनि प्राप्त भएको यो सफलताका लागि अब जस लिनेहरुको लर्को लाग्ला । क्यानको भूमिका र श्रीलंकाली प्रशिक्षकको लगन आफ्नो ठाउँमा छँदैछ, तर सत्य कुरा त के हो भने यो सबै हाम्रा खेलाडीहरुको आत्मविश्वास र आम नेपाली जनताहरुको कामनाका कारण सम्भव भएको हो । विश्वकपमा त पुग्यौं, तर त्यहाँँभन्दा तल नझर्नका लागि, अझ अघि बढ्नका लागि हाम्रा सामु थुप्रै चुनौतीहरु छन् । अबको समय भनेको त्यसमा गम्भीरतापूर्वक सोच्ने हो । असम्भव केही पनि छैन भन्ने कुरा हाम्रा क्रिकेटरहरुले छर्लङ्ग बनाइदिएका छन् । उनीहरुको यो होस्टेमा अब हैंसे थप्नका लागि राज्यपक्ष गम्भीर हुनैपर्छ । मुखले शुभकामना दिने भन्दा पनि बढी कामले गरेर देखाउने बेला भएको छ । यो लेखुन्जेलमा राष्ट्रिय खेलकूद परिषदले खेलाडीहरुलाई प्रति व्यक्ति दश लाख पुरस्कार प्रदान गर्नका लागि सरकार समक्ष प्रस्ताव पेश गरिसकेको छ । यसलाई सकारात्मक रुपमा लिएर पहिलो पाइला मान्नस पर्छ ।

हामीले अनुत्पादक कामहरुमा थुप्रै रकम खर्च गरिसकेको छौं । त्यो रकमको थोरै मात्र प्रतिशत पनि क्रिकेटका लागि खर्चिने हो भने यसले हामीलाई अन्तर्राष्ट्रिय क्षेत्रमा गौरव र सफलता दिन्छ भन्ने कुरामा कुनै दुईमत नै हुन सक्दैन । सबै भन्दा महत्वपूर्ण अर्को कुरा के हो भने, क्रिकेटलाई राजनीतिबाट टाढा राख्नुपर्छ । 

यहाँ नेर एउटा प्रसंग सान्दर्भिक हुन्छ । दश वर्ष जति अघिको कुरो हो । मैले चिनेजानेका एकजनाका छोराले क्षेत्रिय स्तरको केही प्रतिस्पर्धामा क्रिकेट खेलेको हेर्ने अवसर पाएको थिएँ । हुन त म क्रिकेटको विशेषज्ञ हैन तर उसको खेल, गति र कौशल हेर्दा कसैले पनि ऊ अरु भन्दा भिन्न र सशक्त भएको कुरा बुझ्न सक्थ्यो । नभन्दै उसको प्रदर्शनहरुबाट प्रभावित भएर पन्ध्रवर्ष मुनिका खेलाडीहरुका लागि क्रिकेट संघले उसलाई छानेको पनि थियो । उसमा पनि क्रिकेट प्रति अथाह लगाव थियो । तर उसले त्यसलाई निरन्तरता दिन पाएन ।  उसका अभिभावकले उसलाई क्रिकेट खेल्न दिएनन् । अहिले ऊ कुनै विदेशी मुलुकमा इन्जिनियरिंगको पढाइ गरिरहेको छ । 

तसर्थ क्रिकेटको पूर्वाधार र निरन्तरताका लागि नीति बन्नु पर्छ, विद्यालय जीवनबाटै खेलाडीहरुलाई अभिप्रेरित गरेर नयाँ प्रतिभाहरु जन्मने वातावरण बनाउनुपर्छ । त्यसो भयो भन अभिभावकहरुलाई पनि डाक्टर इन्जिनियरवा अरु कमाउ पेशा बाहेक क्रिकेटर भन्ने पनि सम्मानजनक कार्य हो भन्ने बिश्वास दिन सक्नुपर्छ ।

निस्सन्देह अहिलेको हाम्रो टीम सबैभन्दा उत्कृष्ट लयमा छ । तर हामीले स्पष्ट देखेका छौं, हाम्रा कमीकमजोरीहरु के के हुन् । उपलव्ध सुविधाको तुलनमा ती नगण्य हुन् । तर यसभन्दा अघि बढ्न हामीले ती कमजोरीहरु सुधार्नुपर्छ । त्यसमा लागि सम्वन्धित सबैले यस खेललाई गम्भीरतापूर्वक लिनुपर्छ । यस कुरामा कुनै राजनीति नहोस् र भावी पुस्ता पनि यो राष्ट्रिय गौरवको कुरामा होम्मिने वातावरण बनोस् । अहिलेको लागि हाम्रो प्रमुख प्राथमिकतामा यो खेल परोस् । 

Read More